Η Ακρόπολη της Αθήνας, καθιερωμένη σε βράχο από λιθώδες πετρώδες ύψος 150 μ, προβάλλει τρεις αλληλεπιδρούσες εντυπώσεις που όρισαν την κλασική ελληνική ταυτότητα:
Η υψωμένη, φρουρημένη θέση της (το όνομα σημαίνει «υψηλή πόλη») κυριαρχούσε την Αττική πεδιάδα και τις θαλάσσιες προσεγγίσεις. Οι Προπύλαιες (μεγαλοπρεπής πύλη) και τα массивных κυκλωπικά τείχη σήμαιναν στρατιωτική ισχύ. Φιλοξενώντας το ταμείο της Δήλιας Συμμαχίας, εκπέμπε την αυτοκρατορική εξουσία των Αθηναίων.
Πεντελικός μάρμαρος, εξελιγμένες Δωρικές και Ιωνικές τάξεις, και γλυπτικά προγράμματα (φριζ Παρθενώνα, μετόπες, τρίγωνα) επιδεικνύουν πλούτο και καλλιτεχνική ικανότητα. Οπτικά βελτιώσεις (ένταση, καμπυλότητα) τελειοποίησαν την οπτική αρμονία. Το σύνολο—Παρθενώνας, Ερέχθειον, Ναός Αθηνάς Νίκης—δημιούργησε μια πολιτική σκηνή ανυπέρβλητας ευγενείας.
Ολόκληρο το συγκρότημα ήταν ιερό. Ο Παρθενώνας φιλοξενούσε την χρυσελεφαντίνη Αθηνά Παρθένο του Φειδία. Το Ερέχθειον σήμαινε τον αγώνα Αθηνάς και Ποσειδώνος. Η Παναθηναϊκή Πομπή ολοκληρωνόταν εδώ. Κάθε λίθος παρέφερε μυθικό βάρος.
Πέρα από την αρχαιότητα, η Ακρόπολη συμβολίζει τον τόπο γέννησης της δημοκρατίας, τον ανώτατο λόφο της φιλοσοφίας και τον δυτικό αρχιτεκτονικό κανόνα. Τα ερείπιά της, φωτισμένη εναντίον της αθηναϊκής νύχτας, εξακολουθούν να καλεί την τριάδα: δύναμη που προστατεύει, ομορφιά που εμπνέει, πίστη που ενώνει.
