Τα ταξίδια στην Ανταρκτική διέπονται από ακραίο κρύο, μετακινούμενο πάγο και τεράστιες αποστάσεις. Χωρίς μόνιμους δρόμους ή εμπορική υποδομή, η μεταφορά βασίζεται σε εξειδικευμένα οχήματα και προσεκτικό σχεδιασμό. Εδώ είναι οι κύριες μέθοδοι κίνησης που χρησιμοποιούνται από ερευνητές, υποστηρικτικό προσωπικό και εξερευνητές.
Ιζηλατά οχήματα, χιονόμιβιλ, και ολόκληρων εδαφών οχήματα (ATVs) με πλατιά ιζήματα ή σανίδες κατανέμουν το βάρος ομοιόμορφα, παρέχοντας τράκαρ στο πάγο και το χιόνι. Είναι τα εργατηριάκια της χερσαίας μεταφοράς μεταξύ σταθμών και πεδίων κατασκήνωσης.
Για μικρές αποστάσεις ή απομακρυσμένες περιοχές προσβάσιμες μόνο με οχήματα, τα διασταυρούμενα σκιά και τα χιονοπαπούτσια παραμένουν απαραίτητα. Απαιτούν φυσική κατάσταση και στέρεες δεξιότητες πλοήγησης σε συνθήκες λευκού.
Η αερομεταφορά είναι η ραχοκοκαλιά της ανταρκτικής λογιστικής. Σκι-εξοπλισμένα σταθερά πτερύγια αεροσκάφη (όπως το LC-130 Hercules) και ελικόπτερα συνδέουν ερευνητικούς σταθμούς, μετακινούν προσωπικό και παραδίδουν εφοδιασμοί σε όλο τον ήπειρο.
Ενισχυμένα πλοία σπάουν διαδρομές μέσω θαλάσσιου πάγους για να φτάσουν παραλιακούς σταθμούς. Επιτρέπουν αποστολές εφοδιασμού και περιπολές προσωπικού κατά την νοτιανατολική καλοκαιρινή περίοδο.
Αν και κυρίως τελετουργικά ή αναψυχικά σήμερα, τα παραδοσιακά σάνια σκύλων χρησιμοποιούνται ακόμα σε ορισμένες περιοχές για συγκεκριμένες επιστημονικές διαβάσεις και ιστορικές αναπαραστάσεις.
Σταθερά, ήπια εδάφη και ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, η πεζοπορία είναι εφικτή — αλλά συνήθως περιορίζεται σε μικρές αποστάσεις γύρω από σταθμούς.
Κάθε ταξίδι στην Ανταρκτική απαιτεί εξειδικευμένη εκπαίδευση, εξοπλισμό ψύχους και αυστηρή τήρηση περιβαλλοντικών πρωτοκόλλων. Ο καιρός μπορεί να αλλάξει σε λεπτά, μετατρέποντας ρουτίνα ταξίδι σε κατάσταση επιβίωσης.
