Μια παραλία χαλίκι (γνωστή και ως παραλία χαλικιών ή παραλία καταιγίδας) αποτελείται από υδατομωρισμένα πέτρες—διάμετρος 2–200 mm (συνήθως 2–20 εκ)—και όχι από άμμο. Συνηθισμένα λιθολογικά: χάλιξ, χερτ,κουαρτζίτικος, αμμολίθος, ηγνέας πέτρες.
Κύματα υψηλής ενέργειας φθείρουν βράχους ή βραχώδεις ακτάς, σπάζοντας τον βράχο σε κομμάτια. Η παραλιακή ρεύση ταξινομεί τα με βάση το μέγεθος: τα μεγαλύτερα στην καταιγιστική βερμ (πίσω από την παραλία), τα λεπτότερα κοντά στη γραμμή του νερού. Το απότομο προφίλ (συνήθως 10–20°) αντικατοπτρίζει την κακή διείσδυση—το νερό δεν χώνεται, οπότε η ανάκλαση είναι αδύναμη, επιτρέποντας την απότομη συσσώρευση.
Ηνωμένο Βασίλειο (Chesil Beach, Dungeness), Ιαπωνία, Νέα Ζηλανδία, Χιλή, Βορειοδυτική Πασιφική, Μεγάλες Λίμνες. Οπουδήποτε ανθεκτική γεωλογία συναντά υψηλή ενέργεια κυμάτων.
Ειδικευμένα φυτά (θαλασσινό λάχανο, κίτρινο κερατώδες παπαρούνα) και αζωά colonisieren σταθερά χαλίκια. Πουλιά φωλιάς (μικρό γλαροπούλι, χαλικιοπτούλι) χρησιμοποιούν κατακρύμμιση. Για τους ανθρώπους: ασταθές έδαφος, κίνδυνος traction αστραγάλου, δύσκολη πρόσβαση αναπηρικών, πόνος στους γυμνούς πόδες.
Οι παράκτιες χαλίκι είναι δυναμικές, θορυβώδεις, οικολογικά μοναδικές—και ένα αποδεικτικό του δυναμισμού των κυμάτων.
