Επειδή η Ανταρκτική κεντρώνεται στον Νότιο Πόλο, βιώνει τις πιο δραματικές εποχιακές διακυμάνσεις φωτεινότητας στη Γη. Οι ηλιοστάσεις Ιουνίου και Δεκεμβρίου σηματοδοτούν τα ακραία αυτής της κύκλου.
Στην ηλιοστάση Ιουνίου, ο Ήλιος γαμώ ταραχώρει τον ορίζοντα στον Νότιο Πόλο, σηματοδοτώντας την αρχή της πολαρικής ημέρας (μεσονύχτιος ήλιος). Λόγω ατμοσφαιρικής διάθλασης, ο Ήλιος φαίνεται πάνω από τον ορίζοντα για μερικές ημέρες πριν και μετά την ηλιοστάση, οδηγώντας σε συνεχής φωτεινότητα έως μια εβδομάδα ή περισσότερο ανάλογα με τη γεωγραφική πλάτος. Χρειάζεται περισσότερο βορειά από τον πόλο, η μικρότερη αυτή περίοδος γίνεται.
Αντίστοιχα, η ηλιοστάση Δεκεμβρίου φέρνει την πολαρική νύχτα. Ο Ήλιος παραμένει κάτω από τον ορίζοντα για πλήρες 24 ώρες στον πόλο, και η ατμοσφαιρική διάθλαση επεκτείνει αυτή τη σκοτάδι για μερικές επιπλέον ημέρες. Πάλι, το εφέ μειώνεται με χαμηλότερες γεωγραφικές πλάτη.
Οι ακταιές ερευνητικές βάσεις βιώνουν λιγότερο ακραίες εκδοχές: μπορεί να δουν μερικές ώρες λυκόφως στην ηλιοστάση Ιουνίου και μερικές ώρες φωτεινότητας στην ηλιοστάση Δεκεμβρίου. Η ακριβής διάρκεια συνεχούς φωτός ή σκοτάδιες ποικίλλει σημαντικά σε όλο τον ηπειρωτικό χερσαίο.
