Η Αντάρκτικα κρατά ~70% του γλυκού νερού της Γης ως πάγο (26,5 εκατ. χλμ³). Κάθε ερευνητικό σταθμό και πεδίο κατασκήνωσης πρέπει να παράγει υγρό νερό από αυτόν τον πόρο. Δεν υπάρχουν προσβάσιμες όλο το χρόνο ποτάμιες ή λίμνες (εκτός υπογλακιαλών λιμνών όπως το Βοστόκ, σφραγισμένα για εκατομμύρια χρόνια).
Μεγάλοι σταθμοί (ΜακΜούρντο, Αμουνδσεν-Σκοτ Νότια Πόλο, Ροθέρα, κ.λπ.) χρησιμοποιούν απόβλητη θερμότητα από γεννήτριες ρεύματος (ντίζελ, αυξανόμενως αέρας/ήλιος) για να λιώσουν χιόνι/πάγο σε εγκαταστάσεις υψηλής χωρητικότητας. Το ΜακΜούρντο παράγει 200.000+ λίτρα/ημέρα μέσω αντίστροφης ωσμοσευρυώσεως θαλάσσιου νερού (αποαλάτωση) συμπληρωμένο από χιονίζεση. Νότια Πόλος λιώνει χιόνι από «βερμ» χρησιμοποιώντας απόβλητη θερμότητα γεννήτριας.
Για πεδιακά κατασκηνώσεις και διαβάσεις, το πρότυπο είναι τήξη χιονιού σε καμίνια (MSR WhisperLite, Primus, κ.λπ.) χρησιμοποιώντας λευκό βενζίνη (ναφθα) ή πετρέλαιο. Εντατικό σε καύσιμα: ~1 λίτρο καύσιμα → 3–4 λίτρα νερό. Το χιόνι πρέπει να προστεθεί σταδιακά σε «σπόρο» νερό για να αποφευχθεί η καύση της κατσαρόλας. Μην τρώτε ποτέ χιόνι απευθείας—χαμηλώνει την κεντρική θερμοκρασία και δίνει λίγο νερό.
Παθητικές ηλιακές ατμιδωτικές (πλαστικό φύλλο πάνω σε γλάστρο με δοχείο) δουλεύουν στο 24ωρο καλοκαίρι ηλιοφάνεια αλλά παράγουν λίγο (0,5–1 Λ/ημέρα/τμ²). Χρησιμοποιούνται για επιβίωση ή συμπλήρωση· όχι κύρια για επιχειρήσεις. Η περιγραφή του prompt για ηλιακές ατμιδωτικές ως «πιο συχνές» είναι λάθος για σύγχρονες ανταρκτικές επιχειρήσεις—καμίνια και βιομηχανικά εγκαταστάσεις κυριαρχούν.
Απομακρυσμένοι αυτοματοποιημένοι μετεωρολογικοί σταθμοί και μερικά κατασκηνώσεις χρησιμοποιούν αελογεννήτριες ή φωτοβολταϊκά για να τροφοδοτήσουν ηλεκτρικούς θερμαντήρες βύθισης σε μονωμένους δεξαμενές λιώματος, μειώνοντας πτήσεις καυσίμων.
Νερό στην Αντάρκτικα = ενέργεια + πάγος. Μεγάλοι σταθμοί: απόβλητη-θερμότητα αποαλάτωση/χιονίζεση. Πεδίο: καμίνια λιώματος. Ηλιακές ατμιδωτικές επιβίωση περιέργεια, όχι τυπική πρακτική. Κάθε σταγόν είναι πολύτιμο, παρακολουθούμενο και διαφυλachtetό.
