Στο ποίημα "To the Maiden" του Στέφαν Κρέιν (από τα The Black Riders and Other Lines, 1895), η αντίληψη του ναύτη για τη θάλασσα ως "νεκρούς γκρίζους τοίχους / Οπου κρεμάται η θαλασσινή φύκια" γράμματα με "τραγική μισητή φύση" αποκαλύπτει βαθιά υπαρξιακή αντιμετώπιση και όχι απλή ναυτική παρατήρηση.
Η κόρη στην ακτή βλέπει τη θάλασσα ως ρομαντικό ορίζοντα—"Η θάλασσα είναι μπλε / Και ο ουρανός είναι μπλε / Και τα μικρό λευκά ιστιά / Χοροπηδάνε μέσα." Ο ναύτης, που ξεπέρασε τη βία της, τη γνωρίζει ως αφετηρία και αδιαφορία. Αυτό το διαστημικό χάσμα δομίζει την τραγική ειρωνεία του ποιήματος.
Αυτή η φράση συλλάβει το κεντρικό ανακάλυψη του φυσικισμού: η φύση λειτουργεί χωρίς ηθική πρόθεση, αλλά η μηχανική της βαρύτητα νιώθει ως μίσος στα συνειδητά όντα. Ο ναύτης προβάλλει τα δικά του "πικρία και ντροπή" στη θάλασσα, αλλά το ποίημα προτείνει ότι αυτή η προβολή είναι ακριβής—το σύμπαν πραγματικά είναι αδιάφορο για την ανθρώπινη αγάπη, την επιθυμία και τον πόνο.
Ο Κρέιν (1871-1900), παρόλο που δεν ήταν ποτέ ναύτης, εξαθλίωσε ναυτικές αφηγήσεις (συμπεριλαμβανομένης της δικής του ναυαγίας 1896 εκτός Φλόριντα) σε μια παγκόσμια οπτική όπου η ανθρώπινη αναζήτηση νόημα αντιμετωπίζει την κοσμική αδιαφορία. Η θάλασσα είναι το απόλυτο "Άλλο"—αβύσσος, αρχαία, απόλυτα αδιαφορική.
Οι "νεκροί γκρίζοι τοίχοι" δεν είναι μεταφορικοί. Για τον ναύτη, είναι τα κυριολεκτικά όρια του κόσμου του—τοίχοι χτισμένοι όχι από πέτρα αλλά από νερό, απόσταση και την απόλυτη ουδετερότητα της φύσης.
