Ο Αμαζόνιος, ο Νείλος και ο Μισισιπί κατατάσσονται μεταξύ των μακρύτερων, μεγαλύτερων και πιο επιδραστικών ποταμών της Γης. Αν και καθένας είναι μοναδικός, μοιράζονται εντυπωσιακές παραλληλίες ως ηπειρωτικής κλίμακας υδρολογικά συστήματα.
Αμαζόνιος: Κυριαρχία δάσους βροχής, ανυπέρβλη βιοποικιλότητα, ελάχιστα φράγματα, διασχίζει ισημερινό, egyetlen τεράστια λεκάνη
Νείλος: Ποτάμι ερήμου, στενή γονιμή ζώνη, βαριά φραγματισμένο (Ασουάν), βορειορέον, πολυεθνικές προκλήσεις διακυβέρνησης
Μισισιπί: Υποтропиκό/υποτρόπιο, βαριά τεχνημένο (φράγματα, κλεισίδες, καναλικοποίηση), λεκάνη αποστράγγισης γεωργικής καρδιάς, διαχείριση μόνο κρατός
Λεκάνη Αμαζόνιου: 7εκατ χλμ² (40% Νότιας Αμερικής)
Λεκάνη Νείλου: 3,4εκατ χλμ² (11 αфриκανικές χώρες)
Λεκάνη Μισισιπί: 3,2εκατ χλμ² (40% συνεχόμενων ΗΠΑ)
Αυτά τα ποτάμια δείχνουν πώς παρόμοιες γεωμορφολογικές διεργασίες παράγουν διακριτά αποτελέσματα που διαμορφώνονται από κλίμα, γεωλογία, βιογεωγραφία και ανθρώπινη ιστορία.