Αυτοχθονές και τοπικές κοινότητες διαχειρίζονται τα τροπικά δάση για χιλιετίες μέσω εξελιγμένων, βιώσιμων πρακτικών που ριζώνονται στη βαθιά οικολογική γνώση:
Επιλεκτική συλλογή ωρίμων καρπών, ξηρών καρπών, ινών και φαρμακευτικών φυτών· περιστρεφόμενες καλλιέργειες· αποφυγή ξεκαθαρισμού. Παίρνουν μόνο όσο χρειάζονται, διασφαλίζοντας αναγέννηση.
Ενσωμάτωση καλλιεργειών (κακάο, καφέ, μπανάνα, μανιόκ) κάτω από την κορώνα του δάσους ή σε ποικίλους δασικούς κήπους. Δέντρα αζωτοδότησης εμπλουτίζουν το έδαφος· δομική ποικιλία μιμείται το φυσικό δάσος.
Ελεγχόμενες, χαμηλής ένταξης καύσεις σε συγκεκριμένες εποχές μειώνουν φλεγματικά υλικά, προλαμβάνουν καταστροφικές φωτιές, προωθούν πυροστάσιμα είδη και δημιουργούν τοπους κυνηγίου/συλλογής.
Πολιτιστικά ταμπού, εποχιακές αναστολές, περιορισμοί μεγέθους/φύλου και χωρική περιστροφή αποτρέπουν την υπερεκμετάλλευση. Τα τοτεμικά είδη προστατεύονται συχνά.
Προφορικές παράδοσεις, τελετουργίες, μαθητεία και τόπος-εστιασμένη εκπαίδευση μεταφέρουν αναγνώριση ειδών, φαινολογία, διαχείριση εδάφους και πνευματικά πρωτόκολλα.
Οι αυτοχθονές εδαφικές ιδιοκτησίες συχνά επικαλύπτουν τα πιο ακμάζοντα δάση. Οι κοινότητες καθορίζουν προστατευόμενες περιοχές, επιφυλάσσουν κατά παράνομης κλοπής ξύλων/ορυκτών, αναπτύσσουν οικοτουρισμό και υποστηρίζουν δικαιώματα γης και συνεργασιακή διαχείριση με κυβερνήσεις/ΜΚΟ.
Συγχωνεύοντας πατρικιά σοφία με σύγχρονα εργαλεία (GPS mapping, drones, νομική προώθηση), οι λαοί των τροπικών δασών είναι μεταξύ των πιο αποτελεσματικών φύλακων της παγκόσμιας βιοποικιλότητας και αποθεμάτων άνθρακα.
