Τα μεσογειακά δάση βροχής δαψιλούν από περίπλοκες συνεργασίες μεταξύ ειδών. Αυτές οι συμβιώσεις—αμοιβαίες, κομμευσιαστικές, ή παρασιτικές—υποστηρίζουν τη βιοποικιλότητα και την ανθεκτικότητα του οικοσυστήματος.
Οι λειχήνες αποικίζουν δέντρα και βράχους, αντιπροσωπεύοντας κλασική αμοιβαιότητα. Ο μύκης παρέχει δομή και προστασία· το φωτοσυνθετικό φύκος ή κυανοβακτήριο παρέχει υδατάνθρακες.
Οι μυκοριζικοί μύκητες εκτείνουν τις ύφες τους στο έδαφος, αυξάνοντας δραματικά την απορρόφηση νερού και θρεπτικών από τα φυτά. Αντ' αντάλλαγμα, το φυτό τρέφει τον μύκητα με φωτοσυνθετικά.
Μοσχοφύτα, πτεριδοφύτα, και ορχιδέες αναπτύσσονται στους κορμούς και κλάδους των δέντρων (επιφύτα). Κερδίζουν καλύτερη πρόσβαση στο φως και την υγρασία χωρίς να βλάπτουν το φιλοξενούμενο δέντρο.
Τα πουλιά καταναλώνουν καρπούς και διασπείρουν σπόρους μακριά από το μητρικό φυτό, βοηθώντας την αναπαραγωγή του φυτού ενώ κερδίζουν θρέψη.
Μαζί, αυτές οι αλληλεπιδράσεις διατηρούν την οικολογική ισορροπία, την κύκλωση θρεπτικών και την ειδική ποικιλότητα στα μεσογειακά δάση βροχής παγκοσμίως.
