Αντίθετα με τη δημοφιλή πεποίθηση, οι Δυτικές Ινδίες δεν ήταν ο τελικός προορισμός για τους ευρωπαϊκούς εξερευνητές κατά την Εποχή της Εξερεύνησης. Αντίθετα, οι ευρωπαϊκοί ναύτες οδήγονταν από την επιθυμία να βρουν μια άμεση θαλάσσια διάβαση στα κερδοφόρα αγορά της Ανατολικής Ασίας. Η ελκυστικότητα των αρωμάτων όπως το πιπέρι, η κανέλα και τα γαρύφαλλο, μαζί με σούσια, πολύτιμα πετράκια και άλλα εξωτικά αγαθά, έδωσε κίνητρα στα ταξίδια τους. Οι υπάρχουσες χερσαίες διαδρομές ελέγχονταν από Οθωμανούς και Βενετζιάνους μεσάζοντες, καθιστώντας το εμπόριο ακριβό και αναξιόπιστο. Πλέοντας δυτικά μέσω του Ατλαντικού, οι εξερευνητές ελπίζαν να παρακάμψουν αυτούς τους μεσάζοντες και να δημιουργήσουν άμεση πρόσβαση στον πλούτο των Ινδιών—δηλαδή των Ανατολικών Ινδιών—αποκτώντας έτσι τεράστιο πλούτο και στρατηγικό πλεονέκτημα για τις αντίστοιχες εθνότητές τους.
