Το καραϊβικό νησί Τρινιντάντ, το οποίο μαζί με το κοντινό νησί Τομπάγο 구성εί το κράτος Τρινιντάντ και Τομπάγο, έχει πλούσια και ποικιλμόρφη ιστορία που προηγείται της εξερεύνησής της από τον Χριστόφορο Κολομβό στο τέλος του 15ου αιώνα. Το νησί καλύπτει περίπου 1.840 τετραγωνικά μίλια, καθιστώντας το λίγο μικρότερο από την πολιτεία του Ντελαγουέρ. Η ζωντανή οικονομία της έχει ενισχυθεί στα τελευταία χρόνια από τα έσοδα από τις βιομηχανίες πετρελαίου και φύση αερίου.
Οι πρώιμους γνωστοί κάτοικοι της Τρινιντάντ ήταν λαοί Αμερινδίων που πιστεύεται ότι εγκαταστάθηκαν πρώτα στο νησί όσο 6.000 χρόνια πριν την επίσκεψη του Κολομβού το 1498. Αυτοί οι λαοί, που χωρίζονταν σε έναν αριθμό διαφορετικών φυλών, βρέθηκαν όχι μόνο σε άλλα νησιά των Καραϊβικών αλλά και στην ηπειρωτική Νότια Αμερική, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά σε τμήματα του νησιού. Đến την εποχή της επίσκεψης του Κολομβού, οι Αμερινδίοι πέφτουν σε δύο κύριες ομάδες, Αραβάκ και Καρίβ, προσδιορισμένοι κυρίως από τη γλώσσα που μιλούσε ο καθένας. Αν και ο αριθμός των καθαρών αμερινδίων στη Τρινιντάντ είναι σχετικά μικρός σήμερα, πολλοί Τρινιταδίοι έχουν κάποιο αμερινδίο αίμα, μαρτυρώντας την ευρεία διαφυλοποίηση μεταξύ των διαφόρων ρατσιστικών και εθνικών ομάδων του νησιού.
Ο πρώτος ευρωπαϊκός επισκέπτης της Τρινιντάντ ήταν ο Χριστόφορος Κολομβός που προσγειώθηκε στο νησί στα τέλη Ιουλίου 1498 κατά τη διάρκεια της τρίτης του ταξιδιωτικής αποστολής στον Νέο Κόσμο. Πρώτα κατέβηκε στις νότιες ακτές του νησιού, όχι μακριά από τρία βουνά που έχουν γίνει γνωστά ως βουνά Τριάδας ή Τρεις Αδελφές. Ωστόσο, τα βουνά ίδια πιστεύεται ότι δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την απόφαση του Κολομβού να ονομάσει το νησί Τρινιντάντ, που είναι ισπανικά για "τριάδα" και επιλέχθηκε από τον εξερευνητή ως τίμημα στην Αγία Τριάδα—Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα.
Αν και ο Κολομβός είχε 요구σει την Τρινιντάντ για την Ισπανία, η πρώτη μόνιμη ευρωπαϊκή εγκατάσταση στο νησί δεν ήρθε μέχρι σχεδόν ένα αιώνα αργότερα, όταν ο Ντομίνγκο ντε Βέρα και ο Αντόνιο ντε Μπερίο ίδρυσαν το San Jose de Oruna το 1592. Η εγκατάσταση εξυπηρέτησε ως πρωτεύουσα της ισπανικής αποικίας Τρινιντάντ για τους επόμενους δύο αιώνες. Βρετανικές δυνάμεις κατακτάνηκαν το νησί το 1797, αλλά για την επόμενη δεκαετία ή τόσο, η Βρετανία και η Γαλλία πολέμησαν για τον έλεγχο της Τρινιντάντ. Η Βρετανία τελικά απέκτησε το πλεονέκτημα, και για τον επόμενο αιώνα το μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργήσιμης γης του νησιού φυτεύτηκε σάκχαρα καλαμπόκι για να ικανοποιήσει την αυξανόμενη γλυκόδοντη τάση της Βρετανίας.
Για να καλύψουν όλη την εργατική δύναμη που χρειαζόταν για να εργαστούν στα καλαμπόκια σακχάρη, η Βρετανία έφερε μεγάλους αριθμούς Κινέζων και Ανατολιτών Ινδών, καθώς και σκλάβους Αφρικανικής προέλευσης. Για το πλεονέκτημα, οι Κινέζοι και οι Ανατολίτες Ινδοί φέρθηκαν στην Τρινιντάντ ως ενοχλημένοι εργάτες, οι οποίοι απαιτούνταν να εργαστούν έναν συγκεκριμένο αριθμό ετών για να καλύψουν το κόστος της μετάβασής τους στο νησί. Το 1888 η Βρετανία συνδέει την Τρινιντάντ με το κοντινό Τομπάγο ως μονή Κορωνική Αποικία.
Το 1958 η Βρετανία δημιούργησε μια χαλαρή συνασπισμό των καραϊβικών αποικιών της, ονομάζοντάς το Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών. Αυτή η ομάδα περιελάμβανε την Τρινιντάντ και Τομπάγο, η οποία είχε λάβει αυτοδιοίκηση δύο χρόνια νωρίτερα. Η ιδέα πίσω από την ομοσπονδία ήταν να παρέχει μέσο μετάβασης των νησιών από αποικίες της Βρετανίας στην ανεξαρτησία. Η τελευταία ήρθε για την Τρινιντάντ και Τομπάγο το 1962. Το δινησιακό κράτος έχει απολαύσει υψηλό βαθμό οικονομικής ευημερίας, χάρη σε μεγάλο μέρος στην παραγωγή και επεξεργασία πετρελαίου και φύσης αερίου.
