Η Ισθμός της Παναμάς πρόσφερε σπάνια σύρραξη γεωγραφικών πλεονεκτημάτων για έναν διαωκεανικό διώρυγα:
~50 χλμ (31 μίλια) στη Τομή Culebra—ελαχιστοποιημένη εκτόξευση vs. Νικαράγουα (280 χλμ) ή Tehuantepec (200 χλμ). Λιγότερη ανασκαφή = λιγότερο κόστος, χρόνος, έκθεση νόσων.
Η Ηπειρωτική Διαίρεση κατεβαίνει στα ~87 μ (285 πτ) στη σέλα—χαμηλότερη διάβαση στην Κεντρική Αμερική. Προς το παρόν απείτει την Τομή Culebra (90εκατ. m³ εκτοξευμένα), αλλά αποφύγει υψηλούς тунеλς.
Κανένα χειμερινό shutdown. Συνεχής εργασία δυνατή—κρίσιμη για έργο που διαρκεί δεκαετίες (Γαλλικά 1881–1889, ΗΠΑ 1904–1914).
Υψηλή βροχόπτωση (2.500–3.500 χλμ/έτος) τρέφει Λίμνη Gatun (τεχνητή, 425 χλμ²), η οποία παρέχει βαρύτητας λειτουργία κλειδωμάτων—καμία αντλία απαραίτητη. Κάθε διάβαση χρησιμοποιεί ~200εκατ. λίτρα από τη λίμνη.
Μέση μεταξύ ανατολικής/δυτικής ακτής ΗΠΑ· φυσική γεωγραφία θωρακισμένου σταθμού. Η ναυτική δοktrίνα ΗΠΑ (Mahan) την απαιτούσε.
Βασιλτοπλάκα βασαλτική κάτω από την Τομή Culebra κράτησε τις πλάγιες καλύτερα από τα νικαράγουα ηφαιστειακά. Σας, οι εκτοξεύσεις γειτόνιζαν την κατασκευή—25% της εκτοξεύσεως ήταν επανεξέταση εκτοξεύσεων.
Ο Βαλβόα (1513) είδε το δυναμικό. Ο Ντε Λέσεψ (Γαλλικά) απέτυχε στο σχέδιο θαλάσσιου επιπέδου και νόσους. Οι Στέβενς/Γκόθαλς (ΗΠΑ) πέτυχαν με σχέδιο κλειδωμάτων-λίμνης, υγιεινή (Γκόργκας), και σιδηροδρομική λογιστική. Άνοιξε 15 Αυγούστου 1914.