Το ερώτημα περιέχει μια συνηθισμένη παρεξήγηση. Η απάντηση εξαρτάται από βιομάζα vs. βιοποικιλότητα vs. αφθονία:
Οι ανώτεροι ~200 μ (ευφωτική ζώνη) κατέχουν ~90% της θαλάσσιης πρωτογενούς παραγωγής και την πλειοψηφία της βιομάζας ψαριών. Το φως οδηγεί φωτοσύνθεση → φυτοπλαγκτόν → τροφικό δίκτυο. Αυτή η ζώνη είναι <1% του όγκου ωκεανού αλλά κυριαρχεί στη ζωή.
Το βαθύ πέλαγος (>200 μ) είναι ~95% του όγκου ωκεανού και φιλοξενεί τεράστια βιοποικιλότητα—πολλά μη περιγραφμένα είδη. Αλλά η πυκνότητα βιομάζας είναι τάξεις μεγέθους χαμηλότερη. Προσαρμογές: βιοφωτισμός, γιγαντισμός, ανθεκτικά-στη-πίεση ενζύματα, αργή μεταβολή.
Κοποπόδες, κρίλ, μικρά πελαγικά ψάρια, και μικροβιακά loops συγκεντρώνονται σε παραγωγικές επιφανειακές νερά. Το βαθύ πέλαγος είναι αραιό.
Η πλειοψηφία της ωκεανικής ζωής (βιομάζα, παραγωγικότητα, αλιευτικά ενδιαφέροντα ανθρώπου) ζει στους ανώτερους 200 μ. Το βαθύ πέλαγος είναι τεράστιο, ποικίλο, και συναρπαστικό—αλλά σχετικά άδειο. Το «βάθος» (βένθος) είναι λεπτό στρώμα στο βυθό· η «κορυφή» (πελαγικό φωτικό) είναι ο κινητήρας.