Το Διώρυγα Παμάνα στέκεται ως ένα από τα μεγαλύτερα τεχνολογικά φέτα της ιστορίας, αλλά η ιστορία του είναι θεμελιωδώς για ανθρώπους. Η δημιουργία και η συνεχιζόμενη λειτουργία του υδατικού δρόμου έχουν παράγει απασχόληση τεράστιας κλίμακας, διαμορφώνοντας οικονομίες και ζωές σε ήπειρους.
Στην κορυφή της (1907–1914), το έργο του διωρύγματος απασχόλησε πάνω από 40.000 εργαζόμενους ταυτόχρονα. Αυτή η ποικιλόμορφη στρατιά περιλάμβανε:
Οι εργαζόμενοι αντιμετώπισαν βάρβαρες συνθήκες: ελονοσία, κίτρινο πυρετός, ξέσπαση, και τροπική καύσωνα. Трагически, πάνω από 5.600 πέθαναν μόνο τη φάση κατασκευής των ΗΠΑ (η νωρίτερη γαλλική προσπάθεια χάθηκε ~22.000). Ο έλεγχος ασθενειών υπό τον Δρ. Γουίλιαμ Γκόργκας τελικά έκανε την ζώνη ζεστή.
Σήμερα, το διώρυγμα απασχολεί άμεσα πάνω από 10.000 Παναμαγνούς σε ρόλους που κυμαίνονται από πιλότους και πλήρωμα σκαφών ρυμούλκησης έως μηχανικούς, διοικητικούς, και προσωπικό τουρισμού. Εμμεσώς, υποστηρίζει δεκάδες χιλιάδες περισσότερους στην λογιστική, ναυτιλιακές υπηρεσίες, και τουρισμό.
Το διώρυγμα παράγει πάνω από 2 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για τα ταμεία της Παναμάς—χρηματοδοτώντας εκπαίδευση, υγεία, και υποδομή. Επεκτάθηκε το 2016 για να χωρέσει πλοία Neopanamax, παραμένει κεντρικός άξονας του παγκόσμιου εμπορίου, διαχειριζόμενος ~14.000 διαβάσεις ετησίως.
Η ιστορία της εργατικής δύναμης του διωρύγματος αντανακλά την ανθρώπινη διάσταση της παγκοσμιοποίησης: μετανάστευση, θυσία, τεχνολογική καινοτομία, και μόνιμη οικονομική μεταμόρφωση. Από το «Silver Roll» (μη-αμερικανοί εργαζόμενοι) στους σημερινούς ειδικευμένους επαγγελματίες, κάθε γενιά έχει κρατήσει αυτή τη ζωτική αρτηρία ροής.
