Οι έρημοι μπορεί να φαίνονται γυμνές, αλλά φιλοξενούν πλούσια παρασιτικά δίκτυα – σχέσεις όπου ένας οργανισμός (παράσιτος) ωφελείται στην κακώση του ξενιστή του. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις ρυθμίζουν πληθυσμούς, οδηγούν σε συσκόλωση, και δομούν κοινότητες.
Phoradendron spp. (αληθινά βισκόκαρπα) και Viscum spp. προσκολλώνται σε ξενιστές (μεσquite, palo verde, ακάκια, κάκτους) μέσω haustoria – εξειδικευμένες ρίζες που τρυπάνε το ξύλο για νερό και μέταλλα. Βαριές λοιμώξεις περιορίζουν την ανάπτυξη, αυξάνουν την θνησιμότητα από ξηρασία. Tristerix (Νότια Αμερική) παρασιτιάζει κάκτους.
Cuscuta (αγκάθι) – αφυλλο λιανός· εντοπίζει ξενιστικές volatile, περιστρέφει, διατρυπά. Orobanche (βρομοράπι) – χωρίς χλωροφύλλη· βλαστάνει μόνο κοντά σε ξενιστικές ρίζες (εντοπισμός strigolactone). Και τα δύο καταστρέφουν καλλιέργειες και άγρια φυτά.
Χρυσοκολοκοίτρα (Molothrus aeneus) και καφέκολοκοίτρα (M. ater) αφήνουν αυγά σε φωλιές ερημικών πουλιών (κακτόψαρο, βερντίν, γκατνατέτσερ). Το κουτί κολοκοίτρας κλειδώνει νωρίτερα, μεγαλώνει ταχύτερα, ξεπερνά τα νεογνά ξενιστή. Οι ξενιστές μπορεί να εξελιχθούν διακρίσεις αυγών, επιθετικότητα – αλλά οι κολοκοίτρες προσαρμόζονται.
Ροδέντα και καρνίβορα φιλοξενούν ποικίλους ελμίνθες. Diphyllobothrium (ταινία) σε θηλαστικά φαγοφάγια ψάρια. Echinococcus (υδατικύστης) κυκλώνει μέσω κυνίδην/προβάτων. Μερικά χειρίζουν τη συμπεριφορά ξενιστή (π.χ. Toxoplasma-όμοια εφέ στα ροδέντα).
Ιχνευμονίδαι, βρακονίδαι, ταχινίδαι αφήνουν αυγά σε/στον ξενιστή έντομα (καμπυλοπράσινα, λαρβαί σκαθαριών, ακρίδες). Λαρβαί καταναλώνουν ξενιστή εσωτερικά. Κρίσιμοι biological control agents.
Η θέρμανση επεκτείνει τις εμβέλειες παρασίτων, επιταχύνει κύκλους ζωής, διαταράσσει την συγχρονισμό ξενιστή-παρασίτου. Τα ερημικά είδη – συχνά στα θερμικά όρια – είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε παρασιτικές απώλειες.
Ο ερημικός παρασιτισμός δεν είναι περιέργεια – είναι θεμελιωδής οικολογική διαδικασία, αόρατη αλλά πανταχῆ παρουσα, που γράφει τους κανόνες επιβίωσης στους πιο σκληρούς τόπους.