Τα υγρά δάση—δασικά οικοσυστήματα χαρακτηριζόμενα από υψηλή βροχόπτωση και κλειστές πεύκες—εισέρχονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες με βάση το γεωγραφικό πλάτος, το υψόμετρο και τα κλιματικά καθεστώτα. Κάθε ένα φιλοξενεί ξεχωριστή βιοποικιλότητα και αντιμετωπίζει μοναδικές προκλήσεις διατήρησης.
Τα Τροπικά Υγρά Δάση κεντρώνονται στον ισημερινό (10°Β-10°Ν) στην Αμαζονία, Κονγκό και Νότια Ανατολική Ασία. Σταθερή ζεστασιά (20-30°C), 2.000-10.000 ετήσια βροχόπτωση, και ελάχιστη εποχικότητα δημιουργούν τα πιο βιοποικίλα ηπειρωτικά οικοσυστήματα της Γης. Πολυ-στρωματικές πεύκες (εμφανιζόμενες, πεύκη, υποπεύκη, δάπεδο δάσους) φιλοξενούν εκατομμύρια είδη—πολλά άγνωστα. Τα εδάφη είναι τυπικά θρεπτικά φτωχά (oxisols/ultisols) με ταχύ κύκλο θρεπτικών.
Τα Ξηρά Υγρά Δάση εμφανίζονται σε μεσογειακόπληκτικές ακτοζώνες με ωκεανικό κλίμα: Πασφικός Βορειορράς (Βόρεια Αμερική), Βαλντιβιανή (Χιλή/Αργεντινή), Νέα Ζηλανδία, Τασμανία, Ιαπωνία, Νότια Χιλή. Μέτριες θερμοκρασίες (5-20°C), υψηλή βροχόπτωση (1.500-5.000 mm), και εποχική ποικιλία υποστηρίζουν υψίπυρα κωνοφόρα (ντούγκλας, σεquoia, καούρι) με πυκνά στρώματα μouss/επιφυτών. Χαμηλότερη ποικιλία ειδών από τροπικά αλλά υψηλή ενδεμικότητα και βιομάζα.
Τα Ορεινά Υγρά Δάση (νέφη δάση) καλύπτουν τροπικά/υποτροπικά βουνά στα 1.000-3.500 μέτρα υψόμετρου. Διαρκής νέφος, υψηλή υγρασία και ορογραφική βροχόπτωση δημιουργούν μοναδικές συνθήκες. Νανίδες, στριμωγμένες δέντρα περικαλυμμένα από επιφύτα (ορχιδέες, βρομελιέδες, μouss) κυριαρχούν. Εξαιρετική ενδεμικότητα—πολλά είδη περιορισμένα σε μοναδικά κορυφές βουνών. Βρίσκονται στα Άνδεα, Ανατολική Αφρική, Ιμαλάια, Νότια Ανατολική Ασία, Κεντρική Αμερική.
Όλοι οι τρεις τύποι αντιμετωπίζουν αποδασιά, κλιματική αλλαγή και κατακερματισμό. Τροπικά δάση χάνουν 10+ εκατ. εκατ. στρέμματα ετησίως· ξηρά δάση αντιμετωπίζουν πίεση εμπορικής δασοκομίας· ορεινά δάση συμπιέζονται από ανώτερη θερμαίνση. Η προστασία τους απαιτεί προσαρμοσμένες στρατηγικές που σεβόνται τηνISTINCT οικολογία και ανθρώπινα πλαίσια κάθε τύπου.
