Οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην αποχώρηση του Παναμά από την Κολομβία το 1903. Οι κίνητροι ήταν ένα συνδυασμός στρατηγικής φιλοδοξίας, οικονομικού ενδιαφέροντος, και γεωπολιτικού υπολογισμού.
Οι ΗΠΑ ζήτησαν αξιόπιστο, ελεγχόμενο βραχύδρομο μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού Ωκεανού. Μετά από αποτυχημένη γαλλική προσπάθεια, οι ΗΠΑ διαπραγματεύθηκαν με την Κολομβία για δικαιώματα διορύγματος—αλλά η γερουσία της Κολομβίας απέρριψε τη συνθήκη. Η υποστήριξη της ανεξαρτησίας του Παναμά άνοιξε τον δρόμο για τη Συνθήκη Χέι–Μπουνάου-Βαρίλα, χορηγώντας στις ΗΠΑ μισθωτικό δικαίωμα αιωνίας στη Ζώνη Διορύγματος.
Ένας αμερικανικά ελεγχόμενος διορυγός επέτρεψε γρήγορη ναυτική ανάπτυξη μεταξύ ωκεανών, κρίσιμη για την προβολή δύναμης παγκοσμίως—ειδικά καθώς οι ΗΠΑ επεκτείναν την επιρροή τους στον Ειρηνικό και την Καραϊβική.
Ο διορυγός θα κοποτούσε χρόνους και κόστη ναυλοχρημάτων για αμερικανικά προϊόντα που κινούνται μεταξύ ακτών και στις αγορές της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας, τρέφοντας την εμπορική ανάπτυξη.
Οι ΗΠΑ στοχάζονταν να αποκλείσουν ευρωπαϊκές δυνάμεις—ειδικά τη Γαλλία, που είχε χορηγήσει δικαιώματα διορύγματος—από να αποκτήσουν ποδόστρωμα στην Κεντρική Αμερική. Ένα ανεξάρτητο, αμερικανικά συμμαχικό Παναμά ενίσχυσε την αμερικανική κυριαρχία στη ημισφαίριο.
Ο Πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ υπεστήριξε τον διορυγός ως εθνική ανάγκη. Η διοίκησή του παρείχε διπλωματική αναγνώριση, ναυτική παρουσία, και σιωπηρή ενθάρρυνση στους παναμινούς διαχωρισμούς.
Η αμερικανική παρέμβαση οδήγησαν από τη σύγκλιση κατασκευής διορύγματος, στρατιωτικής στρατηγικής, επεκτάσεως εμπορίου, ηγεμονίας ημισφαιρίου, και προεδρικού ηγέτιδας. Το αποτέλεσμα διαμορφώνει την παγκόσμια ναυτιλιακή εμπορία και στερεώνει την αμερικανική επιρροή στην Αμερική για ένα αιώνα.
