Τα υγρά δάση δεν είναι καθολικά πηλώδη. Τα αμμώδη εδάφη εμφανίζονται σε συγκεκριμένες γεωμορφολογικές ρυθμίσεις—και διαμορφώνουν την οικολογία του δάσους.
Διαστράγγιση: Γρήγορη διείσδυση → κανένα υδατόβαρυ. Θρεπτικά: Χαμηλή ικανότητα ανταλλαγής κατιόνων (CEC) → ολιγοτροφικά. Φυτολογική διαφοροποίηση: Ειδικευμένη χλωρίδα (σκληρόφυλλα φύλλα, εξάρτηση μυκοριζών, καρνιβορία). Φωτιά: Ξηράς εποχής φλογιμότητα ψηλότερη από πηλώδη δάση.
Λεκάνη Rio Negro (campinarana): λευκή άμμος, κατεστραμμένη κορώνα (15-20μ), υψηλή ενδεμικότητα (πουλιά: Guianan cock-of-the-rock; φυτά: Brocchinia μπρομελιές). Άνω Xingu: αμμώδη εδάφη υποστηρίζουν αρχαία ανθρωπογενή σκοτεινά εδάφη (terra preta) — ανθρώπινη γονιμότητα.
Kerangas Βορνέου (δάση υγρότητας) σε παραλιακές άμμους: λουλούδια νερού (Nepenthes), φυτά-μύρμηγκες (Myrmecodia), χαμηλό ύψος. Απειλούμενα από ελαιόελαια στα ίδια εδάφη.
Οι αμμώδεις τομές είναι hotspots βιοποικιλότητας μέσα στα hotspots—καταφύγια για ειδικούς, κάτοδοι για γενικευμένους. Ο σχεδιασμός διατήρησης πρέπει να χαρτογραφεί την εδαφική ετερότητα, όχι μόνο την κάλυψη κορώνας.