Ο Δακτύλιος της Φωτιάς είναι μια ζώνη 40.000 χιλιομέτρων (25.000 μίλια) με σχήμα hippoειδές που περιβάλλει τον Ειρηνικό Ωκεανό — όχι τον Ατλαντικό. Σημάδευει τα όρια της Πλακιάς Ειρηνικού και γειτόνων πλακιών όπου έντονη τεκτονική δραστηριότητα δημιουργεί το 75% των ηφαίστειων της Γης και το 90% των σεισμών της.
Η Πλακιά Ειρηνικού (μεγαλύτερη τεκτονική πλάκα) αλληλεπιδρά με: Βορειοαμερικανική, Juan de Fuca, Cocos, Nazca, Ανταρκτική, Αυστραλιανή, Φιλιππινική Θάλασσα, Ευρασιατική, και Οχοτσκ प्लেটες. Τα όρια είναι преимущеστως σύγκλιση (ζώνες υποδύσεως) — δημιουργώντας βαθιές φάραγγες, ηφαιστειακές ακτίνες, και mega-thrust σεισμούς.
Ανατολικός Ειρηνικός: Cascadia (Βόρεια Αμερική), Μέση Αμερική Φάραγγα, Περού-Χιλή Φάραγγα (Ανδεσίτικη ηφαιστειακή δραστηριότητα).
Δυτικός Ειρηνικός: Μαριάνες Φάραγγα (βαθύτερη), Ιαπωνία Φάραγγα, Κουριλ-Καμτσάτκα, Φιλιππίνες, Τόγκα-Κερμαδέκ.
Νότιος Ειρηνικός: Μακκουάρι Ridge, Αλπική Φάραγγα (Νέα Ζηλανδία).
Βόρειος Ειρηνικός: Αλεούτιες Φάραγγα, Καμτσάτκα.
Ο Ατλαντικός έχει τα δικά του τεκτονικά χαρακτηριστικά — Μισαία Ράχη Ατλαντικού (αποκλιματική σύνορο), Φάραγγα Πουέρτο Ρίκο (συγκλιτική), Καραϊβική υποδύση — αλλά σχηματίζουν ένα διακριτό, λιγότερο συνεχές σύστημα. Ο Ατλαντικός *ανοίγει* (διάχυση θαλάσσιου εδάφους); ο Ειρηνικός *κλείνει* (καθαρή υποδύση) — θεμελιωδώς διαφορετική δυναμική.
«Δακτύλιος της Φωτιάς» ακούγεται σαν θα μπορούσε να περιβάλλει οποιονδήποτε ωκεανό. Τα media μερικές φορές εφαρμόζουν χαλαρά σε οποιαδήποτε ηφαιστειακή περιοχή. Αλλά ο όρος είναι τεχνικά συγκεκριμένος: ο περιπεριφορικός Ειρηνικός σεισμικός ζώνη. Ο Ατλαντικός δεν έχει ισοδύναμη συνεχόμενη υποδυτή ζώνη.
