Τα Ανατολικά Δάση—ένα τεράστιο εδάφος από τον Ατλαντικό έως τον Μισισιπί, Μεγάλες Λίμνες έως Κόλπο—φιλοξενούσαν ποικίλες ιθαγενείς εθνότητες (Αλγουακιαν, Ιροκουα, Σιουάν, Μουσκογιάν) μοιράζοντας μια προσαρμοσμένη στο δάσος τρόπο ζωής.
Μικτὴ οικονομία: Κυνηγετική (ελάφια, γαλοπούλες), αλιεία, συλλογή (καρύδια, βερικάνια, ρίζες), και γεωργία (καλαμπόκι, φασόλια, κολοκυθάκια—τα «Τρία Αδέλφια»). Άνδρες κυνηγούσαν· γυναίκες γεωργούσαν και συλλέγαν.
Ενδύματα από ελάφινο δέρμα, γούνα, φυτικά νήματα: περικαλύμματα, καλύμματα ποδιών, τουνίκες, μανδύες. Ταξίδια με πόδι, καμπανάκια από φλοιό βελανιδιάς (ποτάμια/λίμνες), χιονιούστερα (χειμώνας).
Εκτεταμένα διαφυλετικά δίκτυα (χαλκός, κοχύλια, λίθος, τροφή). Αργότερα, εμπόριο με Ευρωπαίους για μεταλλικά εργαλεία, υφάσματα, πυροβόλα.
Ανιμιστική κοσμολογία: Δημιουργός, πνεύματα φύσης, τελετουργικές κύκλοι. Κυβερνήθηκε από ηγέτες και συμβούλια γερόντων· αποφάσεις βάσει συναινέσεως. Μητρικές φυλές συχνές (ειδικά Ιροκουα).
Κεραμικά, καλαθοπλεκτική, μαργαριταριά, πτεροτέχνη, βαλτούμ ζώνες, μάσκες, γλυπτικά—συχνά πνευματικά συμβολικά.
Αυτοί οι πολιτισμοί ήταν εξελιγμένοι, προσαρμοστικοί και βαθιά ριζωμένοι στο δασικό οικοσύστημα—μεταμορφωμένοι για πάντα από την ευρωπαϊκή άφιξη.