Το Αφγανιστάν φανταζόμαστε συχνά ως εξ ολοκλήρου βουνικό, αλλά η γεωγραφία του είναι μωσαϊκό από escarpèd σειρές, ψηλά πεδιάδα και ξηρές χαμηλές γης—καθεμία ζώνη διαμορφώνει πού ζουν οι άνθρωποι και πώς επιβιώνουν.
Η ραχιά της χώρας, χωρισμένη στο Μεγαλύτερο Χίντου Κους (κορυφές πάνω από 7.000 μ., συμπεριλαμβανομένου του Νόσακ στα 7.492 μ.) και το Μικρότερο Χίντου Κους στα νότια. Αυτές οι σειρές δημιουργούν δραματικούς κλιματικούς φραγμούς, απομονώνοντας κοιλάδες και τρέφοντας σημαντικά ποταμικά συστήματα (Άμου Ντάρυα, Χέλμανντ, Κάμπουλ).
Μεταξύ του Χίντου Κους και των νότιων ερήμων βρίσκονται πεδιάδες και κοιλάδες σε υψόμετρο 1.000–2.000 μ. Αυτή η ζώνη φιλοξενεί τις μεγάλες πόλεις—Κάμπουλ, Χεράτ, Κανντάχαρ—και υποστηρίζει την υδροσπόρα γεωργία και την νομαδία.
Η έρημος Ρεγκιστάν (αμμοθηκές, αλατinės) και η λεκάνη Σιστάν εκτείνονται μέχρι το Ιράν και το Πακιστάν. Ο ποταμός Χέλμανδ δημιουργεί γονιμούς λωρίδες για αρδευτική γεωργία. Τα υψόμετρα πέφτουν στα 258 μ. στο Άμου Ντάρυα.
Εξτρεμισμός ηπειρωτικό κλίμα: καύσωνας καλοκαίρι, σκληροί χειμώνες. Οι βροχόπτωσης ποικίλλουν από 1.000+ mm στα ψηλά βουνά έως <100 mm στις έρημους. Οι κοινότητες προσαρμόζονται μέσω της transhumance (εποχιακή μετανάστευση κτηνοτροφίας), της αρδευτικής με θολούς (qanat) και της αμπελουργίας σε σκαλομετωπικά.
Το έδαφος του Αφγανιστάν έχει ιστορικά διασπορά την πολιτική εξουσία, προωθήσει متمایز πολιτισμικές ταυτότητες ανά περιοχή, και κάνει τη μεταφορά αιώνιο πρόβλημα—παραγοντές που εξακολουθούν να επηρεάζουν την ανάπτυξη της χώρας.
