Η πληθωρισμός των ονομάτων χωρών που τελειώνουν σε «-ια» καταγράφεται στη Λατινική, όπου το επίθημα -ια σχημάτιζε ουσιαστικά πουδήνουν χώρες, περιοχές ή εδαφή—συνοψίζοντας «γη του» ή «εδαφικό του» της ρίζας της λέξης.
Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν το -ια εκτενώς για επαρχίες: Britannia (Βρετανία), Germania (Γερμανία), Gallia (Γαλλία), Hispania (Ισπανία), Italia (Ιταλία). Αυτό το συνήθεια επηρέασε μεταγενέστερες ευρωπαϊκές ονομαστικές πρακτικές.
Όχι όλα τα ονόματα σε «-ια» προέρχονται από λατινικά. Ρουμανία προέρχεται από ρουμανικά România («γη των Ρωμαίων»), αντικατοπτρίζοντας την αυτοπροσδιορισμό του δακο-ρωμαϊκού πληθυσμού. Μαυριτανία προέρχεται από τους αρχαίους Mauri (Μαύρους) μέσω λατινικών Mauritania.
Κροατία, Κολομβία, Βολιβία, Τανζανία, Ζάμπια, Νιγηρία, Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη, Συρία, Αραβία, Περσία (ιστορική), Σερβία, Σλοβακία, Σλοβενία, Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία, Γεωργία, Αρμενία, Αφγανιστάν, Πακιστάν (από περσικό -stan αλλά προσαρμοσμένο), και πολλές ακόμα.
Η παραγωγικότητα του επιθέματος στις ευρωπαϊκές γλώσσες—και μέσω της αποικιοκρατίας, παγκοσμίως—έκανε το προεπιλεγμένο για ονοματοδοσία νέων πολιτικών οντοτήτων, δημιουργώντας ένα γλωσσικό μοτίβο που εκτείνεται σε ήπειρους.
