Το 1492 δεν ήταν ατύχημα. Το αμερικανικό έργο της Ισπανίας συμφύετο φιλοδοξία, θεολογία, και γεωπολιτική. Επτά μηχανές:
Η «Επιχείρηση των Ινδιών» του Κολομβού (υποστηριζόμενη από ταμείο Ισαβέλας/Καστίλης) βρήκε ήπειρο, όχι Ασία. Το Σύμφωνο Τορντεσίλλιας (1494) διέσπασε τον κόσμο με την Πορτογαλία — η Ισπανία πήρε τα περισσότερα της Αμερικής.
Ποτοσί (Βολιβία, 1545) + Ζακατέκας (Μεξικό, 1546) = 80% παγκόσμιου αργύρου (1550–1800). Χρηματοδότησε Ουγγρικούς πολέμους, παγκόσμιο εμπόριο (Μανίλα Γαλέον), τιμαϊκή επανάσταση στην Ευρώπη. «Άξιο Ποτοσί» = ανεκτίμητο.
Παπικά βούλια (Inter caetera) διέταξαν την προσήλωση. Φραγκισκάνες, Δομινικανοί, Ιησουΐτες χτίσαν αλυσίδες μονών (Καλιφόρνια, Παραγουάη, Νέο Μεξικό). Προσήλωση = ειρηνοποίηση = κυριαρχία.
Γαλλία (Καναδάς, Μισισιπί), Αγγλία (Ατλαντική ακτή), Ολλανδία (Καραϊβική, ΝΥ) — όλοι αντίπαλοι. Ισπανικά φρούρια (Σαιντ Αυγουστίν 1565, Σάντα Φε 1610, Σαν Φρανσίσκο 1776) καθίστασαν διεκδικήσεις. Uti possidetis — η κατοχή δημιουργεί τίτλο.
Καμπότ, Βερραζάννο, Καρτιέ, Φρομπίστερ, Χάδσον — όλοι ζήτησαν Ασία μέσω Βόρειας Αμερικής. Η Ισπανία συμμετείχε (Βιθκαίνο, 1602–03 ακτή Καλιφόρνιας). Ποτέ δεν βρέθηκε. Αλλά η χαρτογράφηση ασφάλισε διεκδικήσεις.
Ερνάντεθ (Μεξικανική φυσική ιστορία), Μούτις (Κολομβιανή φytoλογία), Αποστολή Μαλάσπινα (1789–94, παγκόσμια). Βοτανική,ορυκτολογία, εθνография — εξυπηρέτησαν τα έσοδα και το πρέστιζ της αυλής.
Κάρολος Ε (βασ. 1519–56): «Αυτοκρατορία στον ήλιο δεν δύει ποτέ.» Φίλιππος Β: Εσκοριάλ, Αρμάδα, παγκόσμια γραμματεία. Η Αμερική έκανε την Ισπανία την ευρωπαϊκή υπερδύναμη — μέχρι να μην την έκανε πλέον.
Η Ισπανία δεν απλώς «ήθελε» την Αμερική. Την δομήσε το κράτος, την οικονομία, και την ταυτότητά της γύρω απ' αυτήν για 300 χρόνια. Η σύρραξη (1808–1898) αφήνει ημισφαίριο μιλώντας Ισπανικά, Καθολικό, και νομικά διαμορφωμένο από τα Leyes de Indias.
