Η Μελβούρνη φιλοξενεί την μεγαλύτερη ελληνική διασπορική κοινότητα εκτός Ελλάδας παγκοσμίως — πάνω από 200.000 άτομα ελληνικής καταγωγής καλούν την πόλη σπίτι. Αυτό είναι περίπου 4–5% του πληθυσμού της Μεγαλύτερης Μελβούρνης, συγκεντρωμένο σε προάστια όπως Oakleigh, Brunswick, Northcote, Preston, και Clayton.
Η ελληνική μετανάστευση στη Μελβούρνη εκτοξεύτηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κινούμενη από οικονομική δυσκολία στην Ελλάδα και τα προγράμματα χορηγημένης μετάβασης της Αυστραλίας. Ένα δεύτερο κύμα ακολούθησε τη χούντα 1967–1974. Μέχρι την δεκαετία του 1980, η Μελβούρνη είχε γίνει πολιτιστικό επίκεντρο για τον Ελληνισμό του εξωτερικού.
Ο αποτυπωμένος της κοινότητας είναι πανταχού παρών: Ελληνικά Ορθόδοξα ναοί, κοινοτικά σχολεία που διδάσκουν γλώσσα και πολιτισμό, η ετήσια Γιορτή Αντιπώδων (μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές γιορτές στον κόσμο), ελληνικά MΜΕ, και πυκνό δίκτυο αρτοποιείων, ταβερνών, και ντελικατέσν. Το Ελληνικό Μουσείο στο κέντρο και το Ελληνικό Κέντρο Σύγχρονης Κουλτούρας αγκυρών την θεσμική παρουσία.
Οι Ελληνοαυστραλιάνοί έχουν διαμορφώσει τη βικτωριανή πολιτική, επιχειρηματικότητα, και ακαδημαϊκή κοινότητα. Η διγλωσσία παραμένει ισχυρή στις γενιές, και οι δεσμοί με την Ελλάδα — οικογένεια, επενδύσεις, τουρισμός — παραμένουν ζωντανοί.
Η Μελβούρνη δεν είναι απλώς μια πόλη με μεγάλο ελληνικό πληθυσμό· είναι μια ζωντανή παράταση του ελληνικού κόσμου.
