Η Βρετανία υπόσχεσε αραβική ανεξαρτησία (Αλληλογραφία Μακμάχον-Χουσέιν, 1915–16) για εξέγερση εναντίον Οθωμανών. Αντίθετα, Συκς-Πικό (1916) διέμυσε μυστικώς την περιοχή· Δήλωση Μπαλφουρ (1917) υπόσχεσε εβραϊκή πατρίδα στη Παλαιστίνη. Στο Παρίσι, αυτές εφαρμόστηκαν μέσω κατεστημάτων.
Αραβικοί εκπρόσωποι (π.χ., Εμίρ Φαϊσάλ) περιθωριοποιήθηκαν. Κατεστηματα (Γαλλία: Συρία/Λίβανος· Βρετανία: Ιράκ, Παλαιστίνη, Τρανσγιορδανία) επιβλήθηκαν ως «διαχειρίσεις»—λεπτός βέλος κολονιαλισμού.
Μπαλφουρ ενσωματώθηκε στο κατεστημένο Παλαιστίνη. Οι Αράβες το βλέπαν ως απεξουσιοδότηση πλειοψηφίας αραβικής γης.
Κοινή προδοσία ενώησε ποικίλους αραβικούς ηγέτες/πληθυσμούς γύρω από αντι-αποικιακό εθνικισμό.
Δέκα Σημεία Γουίλσον (αυτοπροσδιορισμός) σήκωσαν παγκόσμιες προσδοκίες· αραβικό ζήτημα κέρδισε φιλελεύθερους υποστηρικτές.
Σύνορα κατεστημάτων (ελαττωματικά) έγιναν τα σύνορα της σύγχρονης Συρίας, Λιβάνου, Ιράκ, Ιορδανίας, Παλαιστίνη/Ισραήλ—διαμορφώνοντας τον περιφερειακό χάρτη.
Κληρονομιά: Βαθιά عدم εμπιστοσύνη στα δυτικά στοχασμούς, τρέφοντας σύγχρους μέχρι σήμερα.
