Οι Γερμανικές πολιτείες—εκατόντα ημι-αυτόνομα κيانά μέσα στην Άγια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία—ήταν το κεντρικό σκακιέρα της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής τον 18ο αιώνα. Πέντε μεγάλες δυνάμεις αγωνίζονταν για επιρροή:
Ως εκλογικοί Ιмпераτορες της Άγιας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Αβσβούργοι ζητούσαν να διατηρήσουν την αυτοκρατορική εξουσία και να αποτρέψουν οποιαδήποτε Γερμανική πολιτεία (ειδικά την Πруσία) να διαμαρτυρήσει την ηγεμονία τους. Κύριος στόχος: διατήρηση του στατικού στην Αυτοκρατορία.
Υπό τον Φρειδρίχ Γουλιέλμο Α' («Βασιλιάς Στρατιώτης») και τον Φρειδρίχ τον Μεγάλο, η Πруσία διώκωσε την κυριαρχία της «Μικρής Γερμανίας»—επέκταση εδαφών (Σιλησία, Δυτική Πруσία), εξοικείωση του στρατού της, και πρόκληση της Αυστρίας για την ηγεμονία του γερμανικού κόσμου.
Ο Λούης Δ' και ο Λούης Ε' στοχάζονταν να κρατήσουν τη Γερμανία αποσυνθεμένη. Χορηγούσαν αδύναμους γερμανικούς άρχοντες (Βαυαρία, Σαξονία, Παλατινάτο), καταλάβαιναν την Ρηνανία, και αντέθηκαν στον Αυστριακό περικλείσμο. «Διαίρει και βασίλευε» η καθοδηγούμενη αρχή.
Οι Τζορτζ Α'/Β'/Γ' ήταν επίσης Αρχιψήφιστοι του Ανοβέρ. Η Βρετανία παρεμβαίνει για να προστατεύσει τον Ανοβέρ και να διατηρήσει την ισορροπία της δύναμης—χορηγώντας Αυστρία/Πруσία κατά της Γαλλίας (επιδοτήσεις, ναυτική υποστήριξη). Καμία εδαφική επεκτατική επιθυμία στην Γερμανία σωστά.
Υπό τον Πέτρο τον Μεγάλο, την Ελισάβετ, και την Екатериνή την Μεγάλη, η Ρωσία εισήλθε στα γερμανικά ζητήματα ως μεγάλη δύναμη—συμμαχία με Αυστρία (Επτάετος Πόλεμος) ή Πруσία (βραχύχρονα), επιρροή στα πολωνικά και βαλτικές γερμανικά εδάφη. Καμία απευθείας γερμανική εδαφική διεκδίκηση, αλλά αποφασιστικό διπλωματικό/στρατιωτικό βάρος.
Μέχρι το 1763, ο Αυστρο-Προυσιακός δυναμισμός ορίζει την γερμανική πολιτική. Η Αυτοκρατορία εξασθένει· το εθνικισμό ξυπνά. Το δρώμενο είναι έτοιμο για την 19η αιώνα ένωση—υπό την Πруσία, όχι την Αυστρία.
