Γιατί Το Βελγίο Έχει Τρεις Επίσημες Γλώσσες

Οι τρεις επίσημες γλώσσες του Βελγίου—Ολλανδικά (Φλαμανδικά), Γαλλικά και Γερμανικά—αντανακλούν τη στρωματική ιστορία του:

1. Μεσαιωνική αποσύνθεση: Κομητείας και δουκάτα (Φλανδρία, Μπράμπαντ, Αίνο, Λιέγιο) με ξεχωριστούς γλωσσικούς πολιτισμούς.
2. Βουργουνδιακή & Αβσβουργική κυριαρχία (15–16ος αι.): Ενοποιημένα διοικητικά αλλά γλωσσικά ποικίλα.
3. Ισπανικά & Αυστριακά Nederland (16–18ος αι.): Τα γαλλικά κέρδισαν υποτιμήσεις στις ελίτες.
4. Γαλλική anexartisi (1795–1815): Γαλλικά επιβλήθηκαν ως μόνη επίσημη γλώσσα.
5. Ηνωμένο Βασίλειο Nederland (1815–1830): Ολλανδικά έγιναν επίσημα· γαλλόφωνες ελίτες αντέστησαν.
6. Αυτονομία Βελγίου (1830): Σύνταγμα εξισώνει Ολλανδικά και Γαλλικά.
7. Νόμοι γλώσσας 1963: Στερεώνουν γλωσσικά σύνορα· Γερμανικά αναγνωρίζονται στις Ανατολικές Καντόνες (αποκτημένες 1920).

Σήμερα, η Φλανδρία (Ολλανδικά), η Γουαλλονία (Γαλλικά), η Βρυξέλλες (δίγλωσση) και η Γερμανοφωνή Κοινότητα διαχειρίζονται τις δικές τους πολιτιστικές/εκπαιδευτικές υποθέσεις.