Η αποτυχία των ευρωπαϊκών δημοκρατιών—κυρίως Βρετανίας και Γαλλίας—να βοηθήσουν την Ισπανική Δημοκρατία κατά τον εμφύλιο πόλεμο 1936–1939 προήλθε από σύρραξη στρατηγικών φόβων, ιδεολογικών διχασμών και εσωτερικών πιέσεων.
Η Βρετανία και η Γαλλία διέθεταν πολιτική προσανατολισμού προς τη Ναζιστική Γερμανία και τη Φασιστική Ιταλία, οι οποίες υποστήριζαν ανοιχτά τον Γενικό Φράνκο και τους Εθνικιστές. Φοβούσαν ότι η παρέμβαση στην Ισπανία θα μπορούσε να εκδηλώσει ευρύτερο ευρωπαϊκό πόλεμο για τον οποίο δεν ήταν έτοιμοι.
Το 1936, 27 χώρες υπέγραψαν Σύμφωνο Μη Παρέμβασης, δεσμευόμενες να μην παρέχουν όπλα σε καμία πλευρά. Ενώ Γερμανία και Ιταλία το παραβίασαν φανερά, οι δημοκρατίες το τήρησαν κατά κύριο λόγο, αδειάζοντας αποτελεσματικά τη Δημοκρατία από στρατιωτική βοήθεια.
Οι πολιτικοί διχασμοί ήταν βαθιοί: αριστεροί κόμματα και συνδικάτα υποστήριζαν τη Δημοκρατία, ενώ συντηρητικές fractions συμπονούσαν τους Εθνικιστές ή φοβούταν την κομμουνιστική επιρροή. Αυτή η παράλυση έληξε στην απόκλιση συνεκτικής δράσης.
Η Μεγάλη Κρίση, η υψηλή ανεργία και οι αναπτυσσόμενες εγχώριες φασιστικές κινήσεις (π.χ. BUF του Μόσλεϊ στη Βρετανία, Croix de Feu στη Γαλλία) καταναλώσαν την προσοχή και τους πόρους των κυβερνήσεων.
Η κοаліция της Δημοκρατίας περιελάμβανε κομμουνιστές και αναρχικούς. Πολλοί ευρωπαϊκοί ηγέτες ισοδύναμαν μια νίκη της Δημοκρατίας με σοβιετική επέκταση, προτιμώντας μια εθνικιστική δικτατορία από μια «Κόκκινη» Ισπανία.
Αυτοί οι παράγοντες χάρισαν στον Φράνκο, ενισχυμένο από γερμανικά και ιταλικά όπλα, απόλυτο πλεονέκτημα, οδηγώντας στη νίκη του το 1939 και μια 36χρονη δικτατορία.
