Η Πολιτική του Καλού Γείτονα: Απόκριση των ΗΠΑ στον Ευρωπαϊκό Φασισμό

Η Πολιτική του Καλού Γείτονα, εκκινήθηκε από τον Πρόεδρο Φρανκλίν Ρουζβελτ το 1933, ήταν μια καθοριστική στροφή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ προς την Λαтинική Αμερική. Αν και κυρίως στοχεύει στην ανακατασκευή σχέσεων που βλάφθηκαν από δεκαετίες στρατιωτικής παρέμβασης και "κανονιακόν διαπλοκή", ήταν απευθείας κινητοποιημένη από την άνοδο επιθετικών φασιστικών κυβερνήσεων στην Ευρώπη (Ναζιστική Γερμανία, Φασιστική Ιταλία).

Κύρια Ενέργειες

• Αποχώρηση αμερικανικών ναυτικών από Αϊτή (1934), Δομινικανή Δημοκρατία (1924, ολοκληρώθηκε), και Νικαραγουά (1933).
• Απόρριψη δικαιώματος μονόπλευρης παρέμβασης (Πλατ Amendment ακυρώθηκε για την Κούβα το 1934).
• Διαπραγμάτευση αμοιβαίων εμπορικών συμφωνιών που ενίσχυαν τις οικονομικές δεσμούς.
• Μη παρέμβαση στον Πόλεμο του Τσάκο (1932–35) και άλλα περιφερειακά διαφοροποιήσεις.

Στρατηγική Λογική

Ο Ρουζβελτ φόβονταν ότι οι ευρωπαϊκές φασιστικές δυνάμεις θα εκμεταλλευτούν την αντιαμερικανική διάθεση στην Λατινική Αμερική για να κερδίσουν στρατηγικές θέσεις. Ενθαρρύνοντας τη συνεργασία και τον σεβασμό στην κυριαρχία, οι ΗΠΑ ζήτησαν να σταθεροποιήσουν το ημισφαίριο ως ενωμένο δημοκρατικό μπλοκ.

Αποτέλεσμα

Η πολιτική βελτίωσε επιτυχώς τις ημισφαιρικές σχέσεις. Οι περισσότερες λατινοαμερικανικές χώρες συνεταίρωσαν στους Συμμαχικούς στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέχοντας حيוניές πρώτες ύλες και βάσεις. Έθεσε τα θεμέλια για τη Συμφωνία του Ρίο 1947 και την OEA.