Οι κομμουνιστικές ανακυρίευσης (τέλη 1940s) αντικατέστησαν τις πολυκομματικές δημοκρατίες με μονοκομματικά μαρξιστικό-λενινιστικά κράτη υποταγμένα στη Μόσχα. Η αντίρρηση ποινίστηκε· μυστικές αστυνομίες (Στάσι, Σεκουριτάτε, κ.λπ.) επιβάλλαν την συμμόρφωση.
Η κεντρική προγραμματισμός αντικατέστησε τις αγορές: κρατική ιδιοκτησία της βιομηχανίας, συλλογική γεωργία, πंचεταεταίες σχέδια. Η αρχική βαριά βιομηχανική ανάπτυξη δρόμο δόσε σε χρονικές ελλείψεις, χαμηλή παραγωγικότητα και τεχνολογική υστέρηση έναντι της Δύσης.
Τα καθεστώς διώξαν ισοτιμικούς στόχους: σχεδόν ολική γραμματογνώσια, υγεία, στέγαση και συμμετοχή γυναικών στην εργατική δύναμη. Ωστόσο, η πολιτική καταστολή, οι απαγορεύσεις ταξιδιών και η λογοκρισία φρέναραν την πολιτική κοινωνία.
Το κρατικό αθεϊσμός περιόρισε τις εκκλησίες· τέχνη και μέσα ενημέρωσης εξυπηρέτησαν προπαγάνδα. Ωστόσο, εθνικές ταυτότητες διέμειναν, τροφοδοτώντας αντίσταση (1956 Ουγγαρία, 1968 Πράγα, 1980s Σολιдарνούστ).
Η πτωση του κομμουνισμού οδήγησε σε δημοκρατικές εκλογές, αγοραία λιβεραλισμό, ένταξη στη ΝΑΤΟ/ΕΕ. Ωστόσο, οι κληρονομιές παραμένουν: αδύναμες θεσμοί, διαφθορά, δημογραφική υποχώρηση και μη επιλυμένα ιστορικά παραιτήματα διαμορφώνουν την περιοχή σήμερα.
