Για αιώνες, τα Ιβατάν έχουν ευδοκιμήσει στα απομακρυσμένα Νησιά Μπετάνης, ο πολιτισμός τους διαμορφωμένος από τις καταιγίδισθες θάλασσες και τη σπάνια αροτήσιμη γη. Η αυτοαποδοτικότητα είναι τρόπος ζωής—αλιεία, καλλιέργεια ριζώδεις φυτών, και κτηνοτροφία με ingeνυΐτητα.
Το ιβατανικό φαγητό αντανακλά αυτή την ανθεκτικότητα: ελάχιστη επεξεργασία, μέγιστη γεύση, μηδενικό απόβλημα. Κάθε μέρος της σύλληψης ή της συγκομιδής χρησιμοποιείται.
Ψάρια, καλαμάρια, μαλάκια, και το πολυτιμότερο πετώντας ψάρι (ντιμπάνγκ) είναι ψητά, τηγανιτά, ή στιφάδα απλά για να αφήσουν τις θαλάσσιες γεύσεις να λάμψουν.
Γλυκό πατάτα (βακάγια), μολόχι (ουβί), κολόκασια (γκαγκα), και μανιόκ βράζονται, ατμίζονται, ή χτυπιούνται σε κέικ. Παρέχουν ενέργεια για μεγάλες ημέρες στη θάλασσα ή στα χωράφια.
Μπανάνα, μάνγκο, ανανάς, και τσέσα (κανιστέλ) τρώγονται φρέσκα ή γίνονται γλυκά.
Χοιρινό, κοτόπουλο, και μοσχαρίσιο εμφανίζονται κυρίως στις γιορτές. Το Ρελένο (γεμιστά ρολάδες μοσχαριού) είναι αγαπημένο των γιορτών.
Ξύδι, σόια, πιπεριές, και μπαγκούνγκ (ξινό ψαρό) προσθέτουν βάθος. Η παραδοσιακή μέθοδος τινούντο—τυλίγοντας φαγητό σε φύλλα μπανάνας και ατμίζοντας—ενδυναμώνει λεπτό αρώμα και διατηρεί υγρασία.
Κακαέν (ρυζοκέικ) και παλιτάο (τηγανίτες κουκουρούζας) είναι πανταχού παρόντα μεριέντα.
Το φαγητό στα Μπετάνης δεν είναι απλώς γεύμα—είναι κοινωνία με έναν πολιτισμό που έχει κατακτήσει την τέχνη του να ευδοκιμεί όμορφα στο περίβλημα του κόσμου.
