Το Ρίο Γκραντέ (Río Bravo del Norte στο Μεξικό) αναπαριστά μια 1.896 μίλια (3.051 χλμ) πορεία από τις αλπείνες πηγές του στον Κόλπο του Μεξικού, διαμορφώνοντας μια ζωτική—αν και ολοένα και πιεζόμενη—αρτηρία στη Νότια Δύση της Αμερικής και το βόρειο Μεξικό.
Ο ποταμός ξεκινά στα Όρη Σαν Χουάν της νοτιοδυτικής Κολοράντο, κοντά στο Όρος Κάνμπυ σε περίπου 12.000 πόδια υψόμετρο. Η χιονόνιψη από υψηλά αλπείνα λεκάνες τρέφει τα αρχικά ρυάκια που συσσωρεύονται στο Ρίο Γκραντέ σωστό. Αυτή η περιοχή λαμβάνει αφθονές βροχοπτώσεις, υποστηρίζοντας τις ανώτερες ρεύσεις του ποταμού.
Εισερχόμενο στο Νέο Μεξικό, ο ποταμός ρέει νότια μέσω του Φαράγγιους Ρίο Γκραντέ—ένα θεαματικό φαράγγι 800 ποδιών βάθους κοντά στο Ταος—έπειτα ελαττύνει στην Κοιλάδα Εσπανόλα και τη Λεκάνη Αλμπουκέρκι. Εδώ, παλιότερα Πουεβλο και αργότερα Ισπανικές κοινότητες ανέπτυξαν εξελιγμένα συστήματα acequia (αροτραχίες άρδευσης) ακόμα σε χρήση σήμερα. Ο ποταμός υποστηρίζει γεωργία (πιπεριές, πακάν, μεδικάγω) και μεγάλες πόλεις συμπεριλαμβανομένων της Σάντα Φέ (μέσω υποποταμών) και Αλμπουκέρκι.
Από το Ελ Πάσο/Σιουδάτ Χουάρες νοτιοανατολικά, το Ρίο Γκραντέ γίνεται το σύνορο ΗΠΑ-Μεξικού για 1.255 μίλια. Διασχίζει την Ερημό Τσιουάουα, δέχοντας σημαντικούς υποποταμούς: τον Πέκο Ποταμό (Τέξας) και Ρίο Κόντος (Μεξικό)—το τελευταίο συνεισφέρει το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ροής του ποταμού. Οι πόλεις συνόρου—Λαρέντο/Νέο Λαρέντο, Μακαλεν/Ρέινοσα, Μπράουνσβιλ/Ματαμόρος—εξαρτώνται από τον ποταμό για υδρολογική προμήθεια και εμπόριο.
Ο ποταμός εκκενώνει στον Κόλπο του Μεξικού κοντά στο Μπράουνσβιλ, Τέξας, μέσω ενός συστήματος δέλτας βαρύτατα τροποποιημένου από αποθέσεις ιλύος, καναλικοποίηση και δυναμικές επιπέδου θάλασσας. Η περιοχή του στόμιου αποτελεί μέρος της Λαγούνας Μάντρε, ένα υπεραλιπρόσκοπο σύστημα λιμνοειδών κρίσιμο για μετανεστεύοντα πουλιά και αλιεία.
Το Ρίο Γκραντέ αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις: υπερ-κατανομή (περισσότερα υδρολογικά δικαιώματα από νερό), κλιματική αλλαγή μειώνει χιονόνιψη, εισβάλλον σαλτσέδαρ καταναλώνει υφεστωτικό, και διεθνείς πολυπλοκότητες διαχείρισης. Τμήματα ξεραίνονται τακτικά. Το Διαίτημα Νερού 1944 ρυθμίζει την κοινή χρήση ΗΠΑ-Μεξικού, αλλά η ξηρασία τεντώνει την συμμόρφωση. Οι προσπάθειες διατήρησης εστιάζουν στην γεωργική αποδοτικότητα, περιβαλλοντικές ροές και διεθνή συνεργασία για να υποστηρίξουν αυτή την ερημική ζωστήρα.
