Οι Φοίνικες (περ. 1500–300 π.Χ.) εκμεταλλεύτηκαν μοναδική ακτιναία γεωγραφία για να γίνουν οι κορυφαίοι ναυτικοί έμποροι της Μεσογείου.
Στενή λεοντινή κορύφωση μεταξύ ορεινού Λιβάνου και θαλάσσης—ελεγχόταν η βορειονοτιά χερσαία οδός και τα ανατολικοδυτικά ναυτικά λαιμώνια που συνδέουν Αίγυπτο, Μεσοποταμία, Ανατολία και Αιγαίο.
Τύρος (διπλά λιμέρια), Σιδώνα, Βύβλος, Βηρυτός—βαθιά, καταφύγια κόλπα που επέτρεπαν ναυτιλία ολόκληρο το χρόνο και ναυτικό build-up.
Κέδρος Λιβάνου, δρύς, πεύκη—ιδανικά για σκαφή, ιστία, καλύβες. Μεταφορτώνονταν από δασικά βουνά στα ακτιναία ναυπηγεία.
Εξάγεται από θαλασσινά σαλιγκάρια Murex· αξία >χρυσού ανά βάρος. Μονοπώλιο λusso εξαγωγής.
Bireme/trireme πολεμικά πλοία, προηγμένη αρμολογία, γυαλλοβυθισμός, μεταλλουργία, υφαντά. Εξήγαγαν προϊόντα υψηλής αξίας.
Τα εμπορικά δίκτυα διάχυσαν το φοινίκιο αλφάβητο (πρόγονος Ελληνικών, Λατινικών, Αραβικών, Εβραϊκών γραμμάτων) σε όλη τη Μεσόγειο.
Γεωγραφία + γένιο = θαλασσοκρατία.
