Μεταξύ 1769 και 1823, η Ισπανία ίδρυσε 21 μισιόν κατά μήκος της ακτής της Άλτα Καλιφόρνιας. Δεν ήταν απλώς εκκλησίες· ήταν πολυσκοπικές ιδρύσεις σχεδιασμένες να ασφαλίσουν το βόρειο μετώπο της Ισπανίας. Οι στόχοι τους ήταν διασυνδεδεμένοι:
Φραγκισκανοί μοναχοί στόχευαν να μεταστρέψουν τους θητεύμενους Καληφορνιανούς στον Καθολικισμό. Βαπτίσμα, κατηχισμός και συμμετοχή στον λιτουργικό ημερολόγιο ήταν υποχρεωτικά για τους νεόφυτους (μεταστρεφόμενους). Οι μισιόν έγιναν η εκκλησιαστική ραχοκοκαλιά της αποικίας.
Οι μεταστρεφόμενους αναμένονταν να υιοθετήσουν ισπανική γλώσσα, φορεσιά, γεωργία, χειροτεχνίες και κοινωνικά κανόνες. Παραδοσιακές διαδικασίες ζωής—εποχιακή κινητικότητα, θήρα/συλλογή, θητευτική διακυβέρνηση—καταστέλλονταν. Τα καμπάνια των μισιόν ρυθμίζονταν την καθημερινότητα: εργασία, προσευχή, γεύματα, ύπνος.
Οι μισιόν λειτουργούσαν ως αγρο-βιομηχανικές επιχειρήσεις. Η εργασία νεόφυτων παρήγαγε σίτηρο, κρίθι, καλαμπόκι, φασόλια, σταφύλια (κρασί), ελιές (ελαιόλαδο), βοοειδή, πρόβατα και δέρματα/τέλια για εξαγωγή. Το πλεόνασμα υποστήριξε τα πρεσίδιο (φρούρια) και τα πούεβλο (πόλεις). Η οικονομία των μισιόν ενσωμάτωσε την Καλιφόρνια στο ισπανικό εμπορικό δίκτυο.
Η αλυσίδα μισιόν—περίπου μια μέρα δρόμου η μια από την άλλη κατά μήκος του El Camino Real—δημιούργησε στέλεχος ισπανικής παρουσίας από Σαν Ντιέγκο έως Σονόμα. Αυτό απέτρεπε ρωσική (Φορτ Рос) και βρετανική παρέμβαση και ισορρόπησε την ισπανική διεκδίκηση της ακτής.
Οι μισσιονάριοι ενέργησαν ως de facto אינדιαν agents, μεσολαβώντας μεταξύ αποικιακών αρχών και φυλετικών ηγετών. Χρησιμοποίησαν θρησκευτική εξουσία, υλικά κίνητρα και εκβίαση για διατήρηση τάξης και διευκόλυνση της reducción (συγκέντρωσης) διασπασμένων πληθυσμών σε κοινότητες μισιόν.
Μέχρι 1834, η σαικουλαρισμός από την μεξικανική κυβέρνηση τέλειωσε το σύστημα μισιόν. Ο θητευτικός πληθυσμός είχε καταρρακτέσει (ασθένειες, αλλαγή διατροφής, πολιτισμική διαταραχή) από ~300.000 σε ~150.000. Οι γαιώδεις περιουσίες των μισιόν χορηγήθηκαν ως ράντσος. Σήμερα, οι ανακατασκευασμένες μισιόν είναι σημαντικοί ιστορικοί τόποι, αλλά η κληρονομιά τους παραμένει αμφισβητήσιμη—θεωρούνται διάφορα ως πολιτισμός, αποικιοποίηση ή πολιτισμική γενοκτονία.
