Ο ποταμός Μισισιπί δεν τελειώνει απλώς στον Κόλπο του Μεξικού — το χτίζει την ακτή του. Κάθε μέρα, 436.000 τόνοι ιλύς ρέουν από το στόμα του ποταμού, εκτείνοντας μια δέλτα «πουλιού ποδιού» 70 μίλια μέσα στον Κόλπο και 40 μίλια πλάτος — μία από τις μεγαλύτερες ενεργές δέλτες της Γης, που μεγαλώνει ~1 τ.μίλια ετησίως.
Αυτός ο βουρöderr berasal από 31 αμερικανικές πολιτείας και δύο καναδικές επαρχίες — ολόκληρη η λεκάνη 1,2 εκατομμύριου τετραγωνικών μίλια του Μισισιπί. Η γεωργική απόρροια από τη Μέση Δύση κυριαρχεί στο φορτίο. Καθώς ο ποταμός συναντά το νήπιο νερό του Κόλπου, η ταχύτητα πέφτει και ο ιλύς καταστρώνεται σε στρωματικά λοβούς. Οι διακλαδώσεις της δέλτας (Pass a Loutre, South Pass, Southwest Pass) μετατοπίζονται μέσα σε αιώνες, εγκαταλείποντας παλαιούς λοβούς στην υπόβρωση και χτίζοντας νέους.
Ο ιλύς δεν είναι το μόνο φορτίο. Αζώτης και φώσφορος από λιπασμάτων δημιουργούν την νήκτιμη νεκρή ζώνη του Κόλπου — υποξική περιοχή έως 6.000 τ.μίλια όπου η θαλάσσια ζωή πνίγεται. Πεστιциδή, χημικά βιομηχανικά και πλαστικό ταξιδεύουν στον ίδιο ρεύμα. Η δέλτα είναι ταυτόχρονα βρεφικός σταθμός και αποχετευτικό.
Οι φράγματα εμποδίζουν την αναπλήρωση ιλύος. Υπόβρωση + άνοδος επιπέδου θάλασσας = η Λουιζιάνα χάνει ένα ποδοσφαιρικό πεδίο υγρότοπων κάθε 100 λεπτά. Από το 1930, εξαφανίστηκαν 2.000 τ.μίλια. Το Σχέδιο Κυριάρχησης Ακτών 2017 προτείνει $50 δισ. σε απο dérivation, δημιουργία υγρότοπων και νησιών φραγμού — αλλά ο χρόνος και τα χρήματα στερούνται.
Η δέλτα του Μισισιπί είναι η καρδιά των υγρότοπων της Αμερικής — κατεβάζει ιλύ, ζωή, πλούτο και τοξίνη στον Κόλπο. Η επιβίωσή της απαιτεί να αφήσουμε τον ποταμό να κάνει ξανά την αρχαία του δουλειά.
