Το θρεπτικό τοπίο της Μεξικῆς έχει υποστεί δραματική μεταμόρφωση κατά τα τελευταία μισό αιώνα, με βαθιές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία.
Σύμφωνα με δεδομένων της Παγκόσμιας Τράπεζας, η μέση καθημερινή καλορική εισροή ανά άτομο στη Μεξική:
Σιτηρά: 35,5% (κυρίως αράχτινα τηγανίτα, ρύζι, προϊόντα σιτηράκι)
Ζάχαρη: 18,7% (αναψυκτικά, επεξεργασμένα τρόφιμα, παραδοσιακά γλυκά)
Κρέας: 17,5% (πουλερικά, χοιρινό, μοσχάρι - εκτοξεύτηκε)
Υπόλοιπα: Λίπη, γαλακτοκομικά, όσπρια, φρούτα, λαχανικά
Αστικοποίηση: Η μετανάστευση από την ύπαιθρο στην πόλη άλλαξε τις διατροφικές συνήθειες από παραδοσιακά γεύματα βασισμένα σε αράχτι/φασόλια σε επεξεργασμένα τρόφιμα.
Αύξηση Εισοδήματος: Η αύξηση της αγορετικής ισχύος διέπραξε την κατανάλωση κρέατος και επεξεργασμένων τροφίμων.
Μετασχηματισμός Τροφίμων Βιομηχανίας: Πολυεθνικές και εγχώριες εταιρείες διεξήγαγαν επιθετικό μάρκετινγκ υπερ-επεξεργασμένων προϊόντων.
Αλλαγές Πολιτικής: Η εμπορική ελευθεροποίηση (NAFTA 1994) πλημμύρισε την αγορά με φθηνό αμερικανικό αράχτι, σόγια και επεξεργασμένα τρόφιμα.
Αυτή η καλορική έκρηξη συσχετίζεται με την επιδημία παχυσαρκίας στη Μεξική: ~75% των ενήλικων υπέρβαρο/παχύσαρκοι, παγκόσμια ηγεσία στην παιδική παχυσαρκία, εκτοξευμένο διαβήτη τύπου 2. Η κυβέρνηση απάντησε με φόρο αναψυκτικών (2014), ετικέτες προειδοποίησης στην μπροστινή όψη (2020) και περιορισμούς μάρκετινγκ - αλλά οι δομικοί παράγοντες επιμένουν.
Η βάση των 1.910 θερμίδων το 1961 ούτε ήταν επαρκής (υπέριζαν ελλειμματικές διατροφές). Η τραγωδία είναι το άλμα από την έλλειψη στο υπερβολικό χωρίς να περάσει από την βέλτιστη διατροφή - μια συμπιεσμένη μετάβαση μοναδική για τις γρήγορα αναπτυσσόμενες χώρες.
