Η Νέα Υόρκη δεν έχει απλώς σκηνή φαγητού—έχει μυθολογία φαγητού. Ορισμένα πιάτα έχουν ξεπεράσει την απλή διατροφή για να γίνουν πολιτισμικά σύμβολα, κάθε ένα με ιστορία δημιουργίας, γειτονιά-απόλυτη και φιλικά μεσαιωνικά διαμάχες για ποιος το κάνει καλύτερα. Εδώ είναι τα πέντε που ορίζουν την εδώδιμη ταυτότητα της πόλης.
Η πίτσα της Νέας Υόρκης είναι κατηγορία καθ' εαυτήν: χειροτοσμένη, λεπτή αλλά摺疊可能, ντομάτα σάλτσα με ελάχιστα καρυκεύματα, μουτζαρέλα (όχι φρέσκα μουτζαρέλα), ψημένη σε φούρνο παγκίου στους 500–600°F. Το φύλλο πίτσας— 단순 τυρί, χαρτί πιάτο, στέκοντας μπροστά σε καウンτερ—είναι πολιτική ίδρυση. Λομπάρντι (1905, Λίττλ Ιταλία) διεκδικεί πρώτη πιτσαρία· Τζον'ς οφ Μπλεκερ Στρίτ, Τζο'ς, και νεότεροι ανταγωνιστές όπως Λουκάλι και Σκάρρ'ς τρέφουν ατελείωτη διαμάχη. Η εποχή «δολάριο φύλλο» (2000s–2010s) δημοκρατιστεύει την πρόσβαση· η πληθωρισμός ωθεί τα περισσότερα σε 1,50–3$, αλλά η μορφή παραμένει.
Ένα Μπέιγλ της Νέας Υόρκης είναι ξεχωριστό: υψηλό-γλουτένη αλεύρι, σιρόπι μάλτης, ψυχρή ζύμωση, βρασμένο στο νερό (μερικές φορές με λούτριο ή σόδα ψωμί), μετά ψημένο. Το αποτέλεσμα: λάμψεις φλοίός, πυκνή μασάτσα, ελαφρύ ξινούχο. Εσσ-α-Μπέιγλ, Ρας & Ντάουτερς, Τομκίνς Σκουέρ Μπέιγλς, και Ουτοπία αντιπροσωπεύουν διαφορετικές σχολές. Κρέμα τυρί («σμιρ»), λόξ, κάπαρες, κόκκινο κρεμμύδι, ντομάτα είναι η κλασική σύνθεση. Το ψήσιμο είναι διαφωνημένο—καθαροί λένε ότι ένα φρέσκο μπέιγλ δεν χρειάζεται ζέστη.
Το Χωτ ντογκ της Νέας Υόρκης είναι συγκεκριμένο αντικείμενο: όλο-μοσχάρι φυσικό-κελί φράνκ (Σαμπρέτ ή Μαραθών), σναπ στην κατσαρόλα ή ατμίζοντας σε βρώμικο νερό μπάνιο, κλιμακωμένο σε μαλακό μπουν με χούτσουκραούτ, πικάντικο κίτρινη μούσταρδα, και προαιρετικά κρεμμύδια σε ντομάτα σάλτσα. Γκρέυς Παπάγια, Παπάγια Κινγκ, και χιλιάδες καρέκλες (ψάξτε για τις μπλε-κίτρινες ομπρέλες Σαμπρέτ) τις εξυπηρετούν 24/7. Νάθαν'ς Φέιμους (Κόνυ Άιλαντ, 1916) φιλοξενεί τον διαγωνισμό κατανάλωσης 4ης Ιουλίου. Είναιmeisterwerk 2–4$ βιομηχανικής συνέπειας.
Κατσ'ς Ντελικατέσεν (1888, Λάουρ Ιστ Σάιντ) είναι ο ναός: χειροκομμένο, πιπερ-κρούστα πασtrάμι, ατμίζοντας λιπαρό, σωρούν υψηλό σε σποραδικό ρυζι με μούσταρδα. Καμία μαιονέζα, καμία τυρί (κανόνας καθαριών). Ένα σάντουιτς τρέχει 25$+ και ζυγίζει λίβρα. Καρνέγι Ντελί (κλείσε 2016), 2νν Αβ Ντελί, και Νταβίδ'ς Μπρισκέτ Χάους (Μπρούκλιν) κρατούν την φλόγα. Το κρέας επεξεργάζεται 3–4 εβδομάδες· ο καπνός είναι σκληρό ξύλο· το φέτα είναι κατά τη φλόγα. Είναι ακριβό γιατί είναι εργατικό και σμικρύνει 40% στο μαγείρεμα.
Η τυρόπιτα της Νέας Υόρκης χρησιμοποιεί κρέμα τυρί (όχι ρικότα), βαρύ κρέμα ή ξινό κρέμα, αυγά, ζάχαρη, βανίλια—ψημένη σε μπάνιο νερού σε φόρμα μολύβιου με βάση γκράμ κρακέρ. Τζούνιορ'ς (Μπρούκλιν, 1950) δημοφίλισε το στυλ· Αϊλίν'ς Σπέσιαλ Τυρόπιτα (Σόχο) φτιάχνει μινιατούρες τέλειες εκδόσεις. Η υφή είναι βελούδο, όχι φουσκωτή· η γεύση είναι οξύ πλούτος ισορροπημένος με γλυκύτητα. Επικάλυψη (φράουλα, σοκολάτα) είναι ανεκτές αλλά όχι απαραίτητες.
Τιμωρητικές μνήμες: μαύρο-κίτρινα κουλουράκια, κνίσιες, σοκολατένιος (Χάρλεμ μπαντέγκα ειδικότητα), κρόνουτς (Ντομινίκ Ανσέλ, 2013), χαλλάτ καρτ χικεν και ριζότο (The Halal Guys, 53η & 6η). Αλλά τα πέντε παραπάνω έχουν επιβιώσει γενιές, κύματα μετανάστευσης, και κύκλους τάσεων. Δεν είναι απλώς φαγητά—είναι κοινές αναφορές σε μια πόλη ξένων.
