Το όνομα Ντετρόιτ προέρχεται από το γαλλικό détroit—που σημαίνει «στενή διώρυγα» ή «στενή διάβαση»—αφορώντας τον Ποταμό Ντετρόιτ που συνδέει τη Λίμνη Σεντ Κλερ και τη Λίμνη Ιερι.
Το 1701, ο γαλλικός αξιωματικός Ανtoine ντε λα Μοθ Καντίλιακ θεμελίωσε το Φορ Ποντσαρτράιν ντε Ντετρόιτ στη βόρεια όχθη του ποταμού. Η τοποθεσία ελεγχόταν το κρίσιμο στενό μεταξ των ανώτερων και κατωτέρων Μεγάλων Λιμνών—ένα στρατηγικό κόλπο εμπορίου λασών και στρατιωτικός δρόμος. Το οικισμό που ανέπτυξε γύρω από το φρούριο κληρονόμισε το όνομα του ποταμού.
Ο Ποταμός Ντετρόιτ είναι τεχνικά μια στενή: ένα στενό υδρόδρομο (0,5–2,5 μίλια πλάτος) που συνδέει δύο μεγαλύτερα υδάτινα σώματα. Ρεῖ 28 μίλια, πέφτει μόλις 3 πόδια σε υψόμετρο, και μεταφέρει την συνδυασμένη εξόδου των Λιμνών Σουπεριόρ, Μίσιγκαν, και Χουρον στη Λίμνη Ιερι. Το ρεύμα είναι γρήγορο—έως 4 κόμβους—επιρρίπτοντας τους πρώιμους γαλλικούς εξερευνητές.
Οι Βρέτες πήραν τον έλεγχο το 1760 (αφαιρώντας το «Φορ Ποντσαρτράιν»). Οι Αμερικανοί το πήραν το 1796 (Συνθήκη Τζέι). Το όνομα «Ντετρόιτ» μένει μέσω κάθε μετάβασης. Εδαφικό Μίσιγκαν (1805), πολιτεία (1837)—το στενό παρέμεινε γεωγραφικός και οικονομικός άγκυρας της περιοχής.
Αντίθετα με τις περισσότερες μεγάλες αμερικανικές πόλεις (Γουάσινγκτον, Κολούμπους, Χιούστον, Κλίβλαντ), το Ντετρόιτ ονομάστηκε για ένα γεωγραφικό χαρακτηριστικό, όχι για ιδρυτή, πολιτικό, ή επενδυτή. Ο ποταμός έκανε την πόλη δυνατή· η πόλη πήρε το όνομα του ποταμού.
