Τα Καλεδονικά (Ευρώπη/Γροιλανδία) και Απαλαχικά (Βόρεια Αμερική) ορογενικά ζώνες παρέχουν την κλασική γεωλογική απόδειξη της ηπειρωτικής δρίσης. Η περίπλοκη συνέχεια τους μέσω του Ατλαντικού πείθει ακόμα τους πιο σκεπτικιστές γεολόγους μόλις τα παλαιομαγνητικά δεδομένα επιβεβαιώσαν την ανακατασκευή.
Όταν ανακατασκευάζονται σε προ-Ατλαντικές θέσεις (κλείνοντας τον Ατλαντικό μέσω Euler πόλων), τα Καλιδονίδες (Σκανδιναβία, Σκωτία, Ανατολική Γροιλανδία) και τα Απαλαχικά (Νιούφουντλαντ έως Αλαμπάμα) σχηματίζουν ένα συνεχές 5.000+ χλμ ορογενικό ζώνη. Ταιριάζουν χαρακτηριστικά:
Τακονικός (Απαλαχικά) = Γκαμπιανός (Καλιδονίδες) – Ορδοβικική σύγκρουση τόξου-ηπείρου
Ακαδιανός (Απαλαχικά) = Σκανδιανός (Καλιδονίδες) – Σιλουρικός-Δεβονικός σύγκρουση ηπείρου-ηπείρου
Συγκεκριμένες μονάδες ταιριάζουν: Dalradian Supergroup (Σκωτία) ↔ Τακονικ Allochthons (Νέα Αγγλία); Old Red Sandstone facies στα δύο περιθώρια
Αυτά τα βουνά καταγράφουν έναν πλήρη Κύκλο Wilson: Άνοιγμα Ωκεανού Ιαπέτου (Νεοπρωτοζωικό) → περιθώρια παθητικά → έναρξη υπόδυσης (Ορδοβικικό) → σύγκρουση τόξων (Τακονικός/Γκαμπιανός) → τελική κλείση (Ακαδιανός/Σκανδιανός) → άνοιγμα Ατλαντικού (Μεσοζωικό) → σύγχρονα περιθώρια ραγδασμένα.
Πριν τα 1960s, οι "fixists" άργυραν για γέφυρες εδάφους ή θεωρία γεοσυγκλινών. Η Καλιδονική-Απαλαχική ταύτιση ήταν πολύ ακριβής, πολύ εκτενής, και πολύ πολυ-προσαρμοσμένη για συμπτώματα. Όταν η παλαιομαγνητική παρείχε τον ποσοτικό κινηματικό έλεγχο, η δρίση γινόταν η μόνη βιώσιμη εξήγηση.
Αυτά τα βουνά δεν απλώς υποστηρίζουν την ηπειρωτική δρίση—αυτά όρισαν το αποδεικτικό πρότυπο για την πλακιδική τεκτονική.