Η ζωντανή ταυτότητα της Μεξικού είναι αμέσως αναγνωρίσιμη μέσω ενός αστερισμού πολιτιστικών συμβόλων:
Η κατακόρυφη τριχρωμία — πράσινο, λευκό, κόκκινο — με τον χρυσό αετό που τρώει ένα φίδι σε ένα κακτάς (ο αζτέκικος μύθος ίδρυσης της Τενοχτίτλαν) κεντρισμένο στη λευκή ζώνη.
Μαριάτσι, ραντσέρα, μπολέρο, σον χαρόχο, νορτένιο — είδη που εκφράζουν αγάπη, ιστορία, και καθημερινότητα με πάθος και ποίηση.
Αναγνωρισμένη από UNESCO: τάκο, εντσιλάντα, ταμάλες, μολέ, ποζολέ, τσιλέσ εν νогаντά — χτισμένοι σε αρακά, φασόλια, τσιλί, και αιώνες ντόπιας και ισπανικής σύγχυσης.
Día de Muertos (Ημέρα των Νεκρών), Cinco de Mayo, Guelaguetza, Las Posadas — χρωματιστές, μουσικές, βαθιά κοινοτικές γιορτές που συνδυάζουν καθολικές και προ-ισπανικές παραδόσεις.
Από τις πυραμίδες του Τεοτιγουάκαν και τους ναούς του Παλένκε έως Μπαρόκ καθεδρικούς ναούς και τα μοντερνιστικάmeisterwerke του Λουίς Μπαρράγαν.
Μουραλισμός (Ριβέρα, Οροζκό, Σικέιρος), Φρίντα Κάλλο σουρεαλιστική αυτοπортρέτα, ζωντανή λαϊκή τέχνη (αλεμπρίχες, κεραμική Ταλαβέρα, υφασμάτινα).
Περιφερειακές χοροί, τσαρέαδα (ρόδεο), λοτερία, χειροτεχνίες που μεταβιβάζονται μέσω γενεών.
Μαζί, αυτά τα στοιχεία σχηματίζουν ένα ζωντανό, εξελισσόμενο υφάσμα που είναι αναμφισβήτητα Μεξικανικό.
