Παγετώνες πάχους έως 3 χλμ καλύψαν το μεγαλύτερο μέρος της Καναδάς και του βορείου ΗΠΑ κατά τη Μάξιμου Τελευταίας Εποχής Παγετώνας (~26.000–19.000 χρόνια πριν). Η κίνησή τους ξαναγράφησαν την τοπογραφία του ηπείρου μέσω εξα mecanismo:
Πάγος + ενσωματωμένος βράχος = γιγαντιαίος ρίπανος. Γλύφουν U-μορφά φάραγγες (Γιοσεμίτε, Γλασιάερ ΝΠ), φιόρδ (Πιούτζετ Σάουντ, ακτή Μέιν), σιρκοί, αρέτες, κέρατα (τύπου Μáterχορν).
Το τήκον παγος καταβάλλει το till (μη διατεταγμένο άμμο) ως μοραίνες (τερματικές, πλευρικές, μεσαίες, εδαφικές). Το Long Island, το Κέιπ Κότ, η Μοράινα Oak Ridges (Τορόντο) είναι παγετωνικό μύγμα.
Ο βράχος ράφτηκε από άμμο – παράλληλες ραφές αποκαλύπτουν κατεύθυνση ροής πάγου. Ορατές στο Σέντραλ Πάρκ, Κέλλυς Νοβ (Αυστραλία), Καναδικό Σκέλος.
Ο πάγος παγώνει σε ραγάδες βράχου, σέρνει μπλοκ. Δημιουργούν σιρκοί (αμφιθέατρικες κεφαλές φάραγγας) και ροσ μουτονέ (ασύμμετροι λόφοι).
Λεπτομερές άμμο υπό πίεση λούζει τον βράχο σε υαλοειδή λισσότητα – διαγνωστικό της παγετωνικής διάβασης.
Οι λίμνες, τα εδάφη, οι ακτογραμμές και η φωλιά της Βόρειας Αμερικής αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό αυτή την παγετωνική αρχιτεκτονική.