Οι χάρτες είναι γραφικές αναπαραστάσεις τόπου στη Γη. Πριν από την εποχή των αεροπλάνων και δορυφόρων, ήταν κυρίως φανταστικές αναπαραστάσεις. Οι χάρτες μπορούν να σχεδιαστούν σε διάφορα κλίμακες (η φαντασία λειτουργεί έτσι) έτσι ώστε ένα τετράγωνο χαρτιού μέτρου να δείξει τη γειτονιά για δύο blocks ή όλη την Ευρώπη. Παρά αυτή την ελευθερία, οι χαρτογράφοι αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες.
Η Γη είναι σφαίρα και οι χάρτες είναι επίπεδα. Αυτό είναι πρόβλημα για όποιον προσπαθεί να φτιάξει χάρτη μεγάλης.part της Γης. Ο τυπικός χάρτης όλου του κόσμου λειτουργεί σχετικά καλά γιατί δεν υπάρχει γη στον βόρειο πόλο, και η γη στον νότιο πόλο φαίνεται ως ζώνη γης στο κάτω μέρος του χάρτη. Μόνο λίγους χιλιάδες ερευνητές ζουν στον νότιο πόλο και δεν διαμαρτύρονται για την παράξενη παραμόρφωση. Υπάρχει έκδοση παγκόσμιου χάρτη που είναι σειρά καμπύλων τριγώνων που μπορούν να κολληθούν σε σφαιρικό γλόβο. Αυτή η αναπαράσταση είναι επίσης ικανοποιητική γιατί η Γη φαίνεται σαν σύνολο καμπύλων τριγώνων. Ο καλύτερος παγκόσμιος χάρτης είναι ο «Cloudless Earth», ένας γλόβος διάμετρου kilku μέτρων που συναρμολόγηθηκε στο Jet Propulsion Laboratory στην Πασάντενα, Καλιφόρνια (με συνολικό κόστος εκατομμύρια). Φτιάχτηκε κολλώντας χιλιάδες δορυφορικές φωτογραφίες της Γης που λήφθηκαν σε ημέρες χωρίς σύννεφα. Είναι καλή λύση—εκτός από την τιμή.
Οι χάρτες που είναι αρκετά μικροί μπορούν να αντιμετωπίσουν τη Γη ως επίπεδη. Μικρές τοπικές γειτονιές φαίνονται σίγουρα επίπεδες. Ακόμα και με αυτή την υπόθεση, υπάρχουν βουνά και φαράγγια. Όλοι οι χάρτες μοιράζονται το ίδιο πρόβλημα: μειώνετε ένα τρισδιάστατο αντικείμενο (ένα κομμάτι της Γης) σε δισδιάστατη αναπαραστατική εικόνα (ένα χάρτη). Όταν κάνετε αυτό, μπορείτε να χάσετε πολλές πληροφορίες. Αν μειώσατε ένα δισδιάστατο αντικείμενο (μια φωτογραφία, για παράδειγμα) σε μονοδιάστατη αναπαράσταση (μια γραμμή), θα χάνατε σίγουρα πολλές λεπτομέρειες. Η μείωση διάστασης περιλαμβάνει πάντα απώλεια λεπτομερειών.
Ακόμα και με χάρτες ή περιοχές αρκετά μικρές που να μην περιέχουν καμία καμπυλότητα της Γης ή προβληματικά τοπολογικά χαρακτηριστικά, υπάρχει το πρόβλημα του χρόνου. Η Γη αλλάζει στον χρόνο που χρειάζεται για να γίνει η έρευνα και μετά να σχεδιαστεί ο χάρτης. Ο αμερικανός επιστήμονας David Gelernter έχει προτείνει την έννοια των «mirror worlds» όπου εκατομμύρια αισθητήρες φυτεύονται σε περιοχή ενδιαφέροντος και όλοι οι αισθητήρες τρέφουν σε ηλεκτρονικό χάρτη που ενημερώνεται συνεχώς για να δείξει την περιοχή την παρούσα στιγμή. Αυτή η λύση έρχεται με βαρύ τιμάριο.
Ακόμα και χωρίς τα προβλήματα της διαστατικής προβολής, τοπολογικών ανωμαλιών και χρόνου, θα υπήρχε άλλο πρόβλημα: η γρανουλότητα. Η γρανουλότητα αφορά το βαθμό στο οποίο κάτι σπάει σε μικρότερα μέρη (σαν γρανούλες). Υπάρχει ιστορία του Borges όπου ένας βασιλιάς παραγγέλλει χάρτη που είναι ακριβώς τόσο μεγάλος όσο η βασιλεία του. Φυσικά, ένας τέτοιος χάρτης θα ήταν άχρηστος, αλλά το σημείο είναι ότι αν ο χάρτης είναι μικρότερος από την περιοχή—και είναι πάντα πολύ μικρότερος—αυτές οι λεπτομέρειες θα παραλειφθούν. Η πραγματική δεξιότητα του χαρτογράφου είναι να ξέρει τι να αφήσει έξω. Οι δυσκολίες της χαρτογραφίας θα υπάρχουν πάντα όσο οι χάρτες είναι μικρότεροι από τις περιοχές που αναπαριστούν.
