Η Αρκτική φιλοξενεί τουλάχιστον έξι ποικιλίες φωκιών, που καλούνται иногда «φώκια του πάγου» γιατί περνούν το περισσότερο χρόνο τους πάνω ή κοντά στον πάγο. Η διάλυση των παγετώνων της Αρκτικής έχει θέσει σε κίνδυνο τον biotope κάποιων ειδών, ειδικά εκείνων που ζουν στα εξωτερικά όρια του πάγου. Προσπάθειες για τη σωτηρία αυτών των όμορφων ζώων είναι σε εξέλιξη, και η δημόσια ευαισθητοποίηση είναι κλειδί σε αυτή τη μάχη.
Ως οι λιοντάρια της θάλασσας και οι ροδόδοντες, οι φώκιες με μουστάκια ανήκουν σε ομάδα θηλαστικών που καλούνται πιννιπέδες. Οι φώκιες με μουστάκια, όπως οι άλλες φώκια του πάγου, βασίζονται στον πάγο για τρώμα, ξεκούραση και γεννήσεις. Είναι μεσαίας magnitudes φώκια, μικρότερες από τις φώκιες με μούσια και μεγαλύτερες από τις δακτυλιδωτές και τις ριμπόν φώκια. Ένας ενήλικας αρσενικός μπορεί να φτάσει περίπου 1,5 μέτρο μήκος και να ζυγίσει έως 90 χιλιογράμματα. Το χρώμα τους είναι συνήθως ασημένιο γκρι, σπασμένο από σκούροτερα μουστάκια και κλάσματα. Μπορούν να βρεθούν στη θάλασσα Bering ολόκληρο το χρόνο.
Οι φώκια χάρπ κολυμπούν στα κρύα νερά της Αρκτικής τρώγοντας ψάρια και μαλακόστρακα. Μπορούν να μείνουν υποβρύχιες έως 15 λεπτά. Τα γκρι ή κιτρινωπά τους σώματα έχουν σκούρο σαγί στο πλάτη. Μπορούν να μεγαλώσουν έως 1,8 μέτρα και να ζυγίσουν έως 270 χιλιογράμματα. Εκατό χιλιάδες θηρεύονται κάθε χρόνο, και είναι αγαπημένο θήρας των λευκών αρκούδων. Περιβαλλοντολόγοι καιktivists ζώων ανησυχούν ιδιαίτερα για το μέλλον τους γιατί η μαλακή, λευκή γούνα των νέων εκτιμάται από δερματοδέκτες και κυνηγούς.
Οι φώκια με μούσια είναι οι μεγαλύτερες της ομάδας των φωκιών του πάγου. Ένας αρσενικός μπορεί να ζυγίσει έως 360 χιλιογράμματα και να μετρά 2,4 μέτρα από την κορυφή της μύτης μέχρι το τέλος της ουράς, εξαιρώντας τα πτερύγια. Αפילו τα μικρά είναι μεγαλύτερα από πολλές ενήλικες φώκια· ένα νέο μπορεί να ζυγίσει 34 χιλιογράμματα στο γέννημα και να μετρά 1,2 μέτρα. Οι Εσκιμώ της Αλάσκας κυνηγούν τις φώκιες με μούσια για αιώνες. Οι φώκια τους παρέχουν κρέας, λάδι και δέρματα. Οι λευκές άρκουδες κυνηγούν επίσης φώκιες με μούσια, αν και οι φώκια συνήθως ξεκουράζονται κοντά σε σπάσιμο του πάγου που προσφέρει γρήγορη διαφυγή. Οι φώκια με μούσια, σε αντίθεση με άλλες αρκτικές φώκια, δεν έχουν διακριτικά σημεία. Είναι συνήθως σκούρο γκρι ή καφέ.
Οι φώκια κουκουβάγια είναι μεταναστευτικό είδος και έχουν βρεθεί σε νερά μέχρι τα Καριβικά. Το όνομά τους προέρχεται από την ελαστική σακούλα που εκτείνεται από τη μύτη τους στο μέτωπο. Οι αρσενικοί φουσκώνουν το «καπουτσάκι» για να δείξουν επιθετικότητα, και θεωρούνται ένα από τα πιο επιθετικά είδη φωκιών. Οι αρσενικοί μεγαλώνουν έως 2,7 μέτρα και ζυγίζουν έως 360 χιλιογράμματα. Οι θηλείς είναι μικρότερες. Τα μικρά, που λέγονται «μπλε πλάτη» λόγω του χαρακτηριστικού γαλάζιο-γκρι χρώματός τους, θηρεύονται μερικές φορές για τις γούνες τους.
Οι δακτυλιδωτές φώκια είναι οι μικρότερες των πιννιπέδων και σπάνια ξεπερνούν τα 1,5 μέτρα μήκος ή τα 68 χιλιογράμματα βάρους. Δεν έχουν διακριτικό χρώμα, αλλά είναι συνήθως γκρι με σκούρα μουστάκια και ανοιχτή κοιλιά. Είναι επίσης το πιο συνηθισμένο είδος φωκιών στην Αρκτική και έχουν sido για πολύ χρόνο σημαντικό μέρος της αλασκαϊκής οικονομίας. Παρέχουν τρόφιμα και καταναλωτικά προϊόντα για τους παραλιακούς Εσκιμώ. Συντηρητικές εκτιμήσεις μιλούν για περισσότερες από 250.000 δακτυλιδωτές φώκια στα αρκτικά νερά. Λευκές άρκουδες, όρκες και ροδόδοντες θηρεύουν όλες τις δακτυλιδωτές φώκια.
Οι ριμπόν φώκια είναι οι πιο φυγαδικές και ασυνήθιστες των αρκτικών φωκιών. Όταν βλέπονται, τα χαρακτηριστικά τους σημεία τις κάνουν εύκολο να αναγνωριστούν. Οι ενήλικες έχουν τέσσερις λευκές ζώνες χρώματος, που μοιάζουν με ριμπόν, σε σκούρο φόντο. Μια ζώνη περιβάλλει το λαιμό τους, μια την οπίσθια περιοχή, και οι άλλες δύο τα μπροστινά πτερύγια. Η ριμπόν φώκια είναι επίσης μοναδική γιατί έχει αέρινη δομή που δεν βρέθηκε σε άλλες φώκιοι. Οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι τι κάνει ακριβώς, αλλά πιστεύουν ότι μπορεί να βοηθάει στην παραγωγή ήχου ή στην ορθοστάθεια κατά το βύθιση ή κολύμπι.
