Τα αρχαία Αιγυπτιακά υπόλοιπα χαρακτηρίζονται από μνημεία, τάφους και ναούς που συνεχίζουν να μαγεύουν και να λυμαίνονται ιστορικούς και τουρίστες παρόμοια. Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, γνωστή και ως Πυραμίδα του Χέοψ, δεν είναι εξαίρεση. Η Μεγάλη Γκαλερί της ήταν ένα θαύμα μηχανικής που αποδείχθηκε δύσκολο να προσεγγιστεί — αλλά η προσπάθεια άξιζε.
Η πυραμίδα του Χέοψ σχεδιάστηκε, μηχανολογήθηκε και χτίστηκε μελλοντικά σε około 20 χρόνια. Με την ολοκλήρωση, ήταν η ψηλότερη αντropoγενής δομή στη Γη σε 481 πόδια. Η είσοδος και η Μεγάλη Γκαλερί ήταν κρυμμένες για αιώνες. Το θολωμα περιβλημα ήταν τόσο ακριβές και οι πέτρες ταιριάζαν τόσο απόλυτα που το κτίριο ήταν πρακτικά ακατακρήμνιστο.
Το 820 μ.Χ., ο Αμπντουλλάχ Αλ Μαμούν προσπάθησε να τρυπήσει τη πυραμίδα, αλλά η πέτρα ήταν πολύ σκληρή. Έτσι άναψε φωτίες και μετά χύσε ξύδι πάνω στα λιθάρια για να τα κρυώσει πριν σπάσει το ανενεργοποιημένο τοίχωμα. Τελικά αυτός και οι άνδρές του εντοπίσαν τις ανώτερες και κατώτερες διαβάσεις και βρήκαν την αρχική είσοδο — 56 πόδια από το επίπεδο του εδάφους — σφραγισμένη και άθικτη. Από την είσοδο, ένα στενό περπάτημα 93 ποδιών οδηγεί σε μια ανερχόμενη διάβαση που φτάνει στη Μεγάλη Γκαλερί. Η βάση είναι σχεδόν 7 πόδια πλατιά, ενώ η κορυφή της Γκαλερί μετράει λίγο περισσότερο από 3 πόδια.
Στην ανώτερη άκρη της Γκαλερί είναι ένα μικρότερο σηράγγιο που οδηγεί σε ένα από τα δωμάτια ανακούφισης πάνω από το Δωμάτιο του Βασιλιά — ένα άλλο γαμπελωμένο δομή σχεδιασμένη να διανείμει ομοιόμορφα τεράστιο βάρος των πέτρων από πάνω. Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν 54ーロchaftae χαραγμένα στους τοίχους της γκαλερί — 27 εκάθε стороны. Δεν είναι γνωστό με σιγουριά ποιος ήταν ο σκοπός τους, αλλά μερικοί ειδικοί πιστεύουν ότι χρησιμοποιήθηκαν για να βοηθήσουν στην αποθήκευση και ασφάλιση των λιθαρίων μπλοκ κατά τη κατασκευή της πυραμίδας.
Οι τοίχοι της Μεγάλης Γκαλερί διακρίνονται από έναν κορμπελάτο κ نسبتό επτά βημάτων. Ο κροτάφος κατασκευάστηκε τοποθετώντας τις πέτρες στον τοίχο και προβάλλωντός τες προς το κέντρο του κροτάφου από κάθε πλευρά· το χάσμα γίνεται μικρότερο με κάθε επίπεδο μέχρι να συναντηθούν στην κορυφή. Αυτό βοηθάει να υποστηρίξει την υπερδομή από πάνω, διανέμοντας το βάρος της πιο ομοιόμορφα — σε αυτή την περίπτωση, εκατομμύρια τόνους πέτρας. Δημιουργεί επίσης ένα εκπληκτικό οπτικό και αρχιτεκτονικό κομμάτι όταν βλέπεται από το χαμηλότερο επίπεδο.
