Λίγοι είναι όσοι δεν έχουν ακούσει για τα επτά θαύματα του κόσμου. Ωστόσο, πολλοί αγνοούν ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες λίστες, με την παλαιότερη να χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Αυτή η λίστα θεωρείται πλέον ως τα «Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου», καθώς εστιάζει στη Μεσογείο και αποτελούσε έναν οδηγό επίσκεψης για τους αρχαίους Ελληνιστικούς Έλληνες. Είναι η πρώτη, και αυτό που πολλοί θεωρούν επίσημη, λίστα των επτά θαυμάτων του κόσμου. Λυπηρά, μόνο ένα θαύμα έχει διασωθεί μέχρι σήμερα.
Ο μοναδικός επιζήσας στην λίστα των επτά θαυμάτων του αρχαίου κόσμου, η Μεγάλη Πυραμίδα είναι η μεγαλύτερη από τρεις πυραμίδες ομαδοποιημένες στην αρχαία πόλη της Γκίζα, η οποία θεωρείται πλέον μέρος της Καΐρας. Αυτή η πυραμίδα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα στον κόσμο. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι χτίστηκε περίπου το 2650 π.Χ. ως τάφος για έναν φαραώ ονόματι Χέοψ. Αν και δεν ξέρουμε με ακρίβεια πόσο χρόνο έπιασε η κατασκευή ή πόσοι άνδρες εργάστηκαν, οι εκτιμήσεις dao από 14.000 έως 360.000 άνδρες σε 20 χρόνια. Η πυραμίδα ήταν το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο για τα πρώτα τέσσερα χιλιετίες μετά την κατασκευή της.
Ο αρχαίος ελληνικός ναός της Άρτεμης στην Έφεσο καταστράφηκε το 356 π.Χ. Υπάρχει αρχείο για αυτόν από τον αρχαίο ιστορικό Πλίνιο, ο οποίος έγραψε ότι είχε μήκος 115 μέτρων και πλάτος 55 μέτρων. Είναι τριπλάσιο το μέγεθος του Παρθενώνα, ο οποίος εξακολουθεί να στέκεται. Ο Πλίνιο συνεχίζει λέγοντας ότι υπήρχαν 127 ιωνικοί κίονες που υποστήριζαν την κατασκευή και είχαν ύψος 18 μέτρων. Κατασκευάστηκε κατά τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών της Περσικής αυτοκρατορίας, αυτός ο ναός τιμά την ελληνική θεά της κυνήγισης και της φύσης. Ο ναός χρησιμοποιήθηκε ως αγορά και τόπος λατρείας και στεγάζει πολλά έργα τέχνης και γλυπτά.
Δεν υπάρχει σήμερα απολύτως καμία απόδειξη ύπαρξης των κρεμαστών κήπων, που βρισκόταν σε περιοχή που είναι τώρα η σύγχρονη Αλ Χιλά, Ιράκ. Αναφέρονται από τους Έλληνες και όχι από τους Βαβυλώνιους, που ήταν υπεύθυνοι για αυτούς, πολλοί ιστορικοί διαφωνούν αν ανήκαν ποτέ στην πραγματικότητα. Για να πάρετε μια ιδέα για το πώς ήταν, φανταστείτε ένα τεχνητό βουνό από ανερχόμενες ταράτσες που κράταγαν μόνο λουλούδια και φυτά. Η ποικιλία της χλωρίδας κρεμόταν από τις πλευρές των ταράτσων, δίνοντας στους κήπους το όνομά τους. Αυτοί οι κήποι χτίστηκαν αφηγηματικά από τον Ναβουχοδονοσόρ Β΄ και πιστεύεται ότι καταστράφηκαν από σεισμό τον 1ο αιώνα π.Χ. Οι Έλληνες εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα με το σύστημα αρδείας που απαιτούνταν για να διατηρηθούν ζωντανοί και υγιείς οι κήποι.
Ο τάφος του Μαυσώλου στην Αλικαρνασσό είναι υπεύθυνος για τη σύγχρονη λέξη «μαυσωλείο», καθώς ήταν τεράστιος τάφος χτισμένος για να στεγάσει τον περσικό βασιλέα Μαυσόλο και τη σύζυγό του. Σχεδιάστηκε από ελληνικούς αρχιτέκτονες και κατασκευάστηκε το 353 π.Χ., αυτός ο τάφος ήταν ιδιαίτερα διακοσμημένος στην εξωτερική του από πολλά μπασ-ρελιέφ γλυπτά και αγάλματα. Επιβίωσε μέχρι τον 14ο αιώνα, όταν υποχώρησε στην τελευταία από μια σειρά σεισμών που κατέστρεψαν τα θεμέλιωσ του.
Αυτό το μεγάλο άγαλμα του Βασιλιά των Θεών ήταν τόσο κοσμημένο και εντυπωσιακό όσο οι ίδιες οι ιστορίες του Δία. Οι Έλληνες δεν απέσχονταν τίποτα όταν πρόκειτο για την απεικόνιση του πιο ισχυρού θεού τους. Κατασκευάστηκε περίπου το 450 π.Χ., το άγαλμα είχε ύψος 12 μέτρων και απεικονίζει τον Δία καθισμένο σε έναν μεγαλείο θρόνο. Ο Δίας ήτανfait από ελεφαντοστό και είχε χρυσοπεπηγμένα στοιχεία. Ο θρόνος του ήταν από κέδρο και διακοσμημένος με πολύτιμους λίθους. Κράταγε ένα άγαλμα της Νίκης (θεάς της νίκης) στο δεξιό χέρι και ένα σκήπτρο με αετό στην κορυφή στο αριστερό. Ο ναός που στεγάζε το άγαλμα καταστράφηκε τον 5ο αιώνα και μερικοί γνώστες πιστεύουν ότι το άγαλμα καταστράφηκε μαζί του. Άλλοι πιστεύουν ότι μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταστράφηκε σε φωτιά.
Στο μικρό ελληνικό νησί της Ρόδου στέκετο τεράστιο άγαλμα ύψους 30 μέτρων. Αυτό το άγαλμα ήταν του θεού Ήλιου (θεός του Ήλιου), χτισμένο περίπου το 280 π.Χ. Ο Ήλιος ήταν ο προστάτης θεός της Ρόδου και το άγαλμα επετιμάζει μια νίκη της Ρόδου αμυνόμενης εναντίον εισβολής το 304 π.Χ. Αυτοί που επισκέπτονταν τη Ρόδο καλωσορουντούνταν από το άγαλμα που βρισκόταν στην λιμενική περιοχή φερόμενε σε βάση. Δυστυχώς, το άγαλμα διαρκούσε μόνο 54 χρόνια. Το 226 π.Χ. καταστράφηκε από σεισμό.
Ο φάρος της Αλεξάνδρειας πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε για το νησί της Φάρος ως ορόσημο. Στέκετο περίπου 137 μέτρα ψηλά και χτίστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας ένα καθρέφτης στην κορυφή του φάρου χρησιμοποιούνταν για να αντανακλά το φως, τη νύχτα καίγε μια φωτιά στη θέση του. Η φωτιά θα μπορούσε φερόμενε να φαίνεται 56 χιλιόμετρα μακριά. Αυτό το θαύμα καταστράφηκε από δύο σεισμούς τον 13ο αιώνα μ.Χ. Τα υπολείμματά του εξαφανίστηκαν το 1480 όταν χτίστηκε ένα φρούριο στην θέση του.
