Το Παρίσι κέρδισε την επικλήση του τον **19ο αιώνα**, όχι για διαφωτισμό (αν και και αυτός ήρθε) αλλά για **απόλυτη φωτισμό**.
Οι επισκέπτες θαύμαζαν την «πόλη του φωτός» — φράση που δημοφιλήθηκε από δημοσιογράφους και συγγραφείς ταξιδιωτών. Μέχρι το 1900, ηλεκτρικοί φωτιστικοί τόξους παρέσπευσαν την ηγεμονία.
Συγχρόνως, οι φιλόσοφοι της Διαφώτισης (Βολτέρ, Ντίδρο, Ρουσσώ) και οι σαλόνιες έκαναν το Παρίσι την «πρωτεύουσα των ιδεών». Η επικλήση διπλασιαστηκε: φυσικό φως + διανοητικό φως. Οι Παγκόσμιες Εκθέσεις 1889/1900 (Πύργος Αϊφέλ, παλάτι ηλεκτρικής) στερεώσαν και τα δύο.
Σήμερα, η επωνυμία ζει στα νυχτερινά φώτα: Πύργος Αϊφέλ σφηνάκι (5 λεπτά/ώρα), Πυραμίδα Λούβρου, Νότρ-Νταμ (πρὸ φωτιάς), Ελύζια Πεδία, γέφυρες Σένας, Μονμάρτρ. Η μάρκα «Πόλη του Φωτός» οδηγεί τουρισμό, διπλωματία, και αυτοεικόνα — Παρίσι ως φάρος.
Άλλες πόλεις ισχυρίζονται επικλήσεις φωτός (Λυών «Fête des Lumières», Χονγκ Κονγκ «Μαργαριτάρι της Ανατολής», Λας Βέγκας «Πρωτεύουσα Νéon»). Αλλά **το Παρίσι κατέχει την αρχική, μακροχρόνια, πιο πολιτισμικά ενσωματωμένη «Πόλη του Φωτός».**