Η δημοκρατικοποίηση της Νότιας Κορέας προήλθε από τη σύγκλιση εσωτερικών και διεθνών δυνάμεων:
Δεκαετίες στρατιωτικής αρχής (Παρκ Τσούνγκ-χι 1961–79, Τσούν Ντου-χουάν 1980–88) ξέσπασαν συνεχή προ-δημοκρατικά κινήματα—φοιτητικές διαμαρτυρίες, εργατικές απεργίες, η Έξέγερση Κουάνγκιου (1980) και το Κίνημα Ιουνιακής Δημοκρατίας (1987).
Ταχύτατα βιομηχανικοποίηση (1960s–90s) δημιούργησε μεγάλο, εκπαιδευμένο μεσαίο τάγμα που απαιτούσε πολιτική φωνή. Το ΑΕΠ ανά κεφάλαιο ανήλθε από <$100 (1960) σε >$30.000 (2020s).
Συμμαχία με ΗΠΑ και επιθυμία για αξιοπιστία OECD/ΟΗΕ διέπραξε μεταρρυθμίσεις. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες Σέουλ 1988 παρουσίασαν την Κορέα παγκοσμίως, αυξάνοντας την επίβλεψη.
Συνδικαλιστές, ΜΚΟ, θρησκευτικές ομάδες και διανοούμενοι οργανώσαν μαζικές κινητοποιήσεις (π.χ., 1987 Ιούνιος Αγώνας: εκατομμύρια σε όλη τη χώρα).
Το Σύνταγμα του 1987 καθιέρωσε: άμεση εκλογή Προέδρου, ενιαία 5ετής θητεία, ενισχυμένο νομοθετικό, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, συνταγματικό δικαστήριο.
Η Νότια Κορέα είναι πλέον συγκεκριμένη δημοκρατία (Freedom House: Free), αν και εξακολουθεί να εξελίσσεται.