Το τεράστιο εδάφος της Ρωσίας — εκτείνεται σε περισσότερους από 17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα στην Ευρώπη και την Ασία — δεν συνέβη κατά τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα αιώνων επέκτασης, γεωγραφίας, και στρατηγικών αναγκών που διαμόρφωσαν την μεγαλύτερη χώρα του κόσμου.
Από τον 16ο αιώνα και μετά, οι ρωσικοί άρχοντες διώκουν αδιέξοδα εδαφική ανάπτυξη. Η κατάκτηση των Χανατών του Καζάν και Αστραχάν από τον Ιβάν τον Φοβερό άνοιξε την πόρτα στη Σιβηρία. Μέχρι τον 17ο αιώνα, Κοσάκ εξερευνητές και έμποροι είχαν ωθήσει ανατολικά ως τον Ειρηνικό. Οι Ρομάνوف συνέχισαν αυτή την πορεία, αποκτώντας την Αλάσκα (που αργότερα πωλήθηκε στις ΗΠΑ.), τον Καύκασο, την Κεντρική Ασία, και το Απογειώδες. Η Σοβιετική Ένωση αργότερα ανακτήθηκε τα περισσότερα χαμένα εδάφη και πρόσθεσε νέα, στερεώνοντας τα σύγχρονα σύνορα.
Η θέση της Ρωσίας στην ευρασιατική χέρσου είναι θεμελιώδης. Χωρίς φυσικά εμπόδια ωκεανών ή ορεινών σειρών που να προστατεύουν τον πυρήνα της, η επέκταση γινόταν στρατηγική επιβίωσης. Ο έλεγχος της τεράστιας ευρασιατικής στέπης και δασικών ζωνών παρείχε στρατηγικό βάθος — ακριβώς αυτό που βοήθησε την Ρωσία να αντέξει εισβολές από τον Ναπολέοντα στον Χίτλερ. Η αρκτική ακτή της, αν και σκληρή, ξεμπλοκάρει πρόσβαση σε τεράστιο μεταλλικό πλούτο και αναδυόμενες ναυτικές διαδρομές.
Η πείνα για πόρους — πέλτεμα στη Σιβηρία, πετρέλαιο και αέριο στην Αρκτική και την Κασπία, μετάλλευμα στους Ούραλ και τη Σιβηρία — έχει συνεπώς τραβήξει το κράτος ανατολικά και νότια. Η εξόρυξη πόρων παραμένει στύλος της ρωσικής οικονομίας, ενισχύοντας τον πολιτικό αναγκαιότητα να κρατεί απομακρυσμένες περιοχές.
Ιστορικά, οι ρωσικοί στρατηγικοί έβλεπαν το έδαφος ίδιο ως ασπίδα. Η απεριόριστη απόσταση που πρέπει να διανύσει ένας εισβολέας, συνδυασμένη με σκληρούς χειμώνες και κακή υποδομή, έχει καταδικάσει επαναληπτικά ξένες εκστρατείες. Αυτή η «στρατηγική βάθος» ντρίβλη ακολουθεί να επηρεάζει τη ρωσική σκέψη ασφαλείας σήμερα.
Το μέγεθος μεταφράζεται σε επιρροή. Εκτείνεται σε 11 ζώνες ώρας και συνορεύει με 14 χώρες, η Ρωσία προβάλλει δύναμη στην Ευρώπη, το Μεσόγειο, την Κεντρική Ασία, και τον Ειρηνικό. Η μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και ο πυρηνικός όπλισμός τη βασίζονται σε αυτή την εδαφική κλίμακα.
Η διαχείριση τέτοιας ποικιλίας — περισσότερες από 190 εθνικές ομάδες, τεράστιες αποστάσεις, μόνιμο πάγωμα, και αστάθεια συνόρων — δημιουργεί τεράστιες διοικητικές, οικονομικές, και κοινωνικές προκλήσεις. Η κληρονομιά της αυτοκρατορικής επέκτασης ηχώ ακόμα σε περιφερειακές τάσεις και αγώνες διακυβέρνησης.
Η τεράστια έκταση της Ρωσίας δεν είναι τυχαία φύση. Είναι μια κατασκευασμένη γεωγραφία, χτισμένη μέσω κατάκτησης, αποικιοποίησης, και της αδιέξοδης λογικής ασφαλείας και απόκτησης πόρων σε μια εκτεθειμένη χερσαία πεδιάδα.
