Οι πορτογαλικές κατοικίες σε Αφρική, Ασία και Νότια Αμερική ανέπτυξαν ζωντανές κουλτούρες διασκέδασης που συνδύαζαν ευρωπαϊκές παραδόσεις με τοπικά έθιμα. Κύριες μορφές περιλάμβαναν:
Οι πόλεις είχαν συχνά θέατρα που παρουσίαζαν ευρωπαϊκές πλοκές, όπερες, και μιούζικαλ παράλληλα με τοπικές εμφανίσεις, χρησιμεύοντας ως πολιτιστικοί κέντρα για την κολωνιακή κοινωνία.
Παραδοσιακές αфриканικές, ασιατικές, και βραζιλιάνικες ρυθμοί και χοροί ήταν κεντρικά στα φεστιβάλ και τελετές. Ευρωπαϊκά στυλ (βαλς, φάδο) גם ερρίζωσαν, δημιουργώντας μοναδικά υβριδικά είδη όπως morna (Πράσινο Ακρωτήριο) και semba (Ανγκόλα).
Το ποδόσφαιρο έγινε πάθος, ειδικά στην Αφρική και τη Βραζιλία. Το κρίκετ, το τένις, και η ιππική ήταν δημοφιλή μεταξύ ευρωπαϊκών αποίκων και τοπικών ελίτ.
Εισαχθείσα από την Πορτογαλία, η ταυρομαχία έγινε σημαντικό θέαμα σε αфриканικές κατοικίες όπως το Μοζαμβίκ και η Ανγκόλα, προσαρμόζοντας τοπικά στοιχεία.
Καθολικές γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα, προστάτες αγίοι) και τοπικές εορτές συγκομιδής περιλάμβαναν διεξόδους, μουσική, χορό, γεύμα, και κοινοτικές γιορτές, ενισχύοντας την ταυτότητα.
Καζίνο και καταστήματα τζόγου λειτουργούσαν σε μεγάλα κέντρα (π.χ., Μακάο, Λουρεντσό Μαρκές). Μπαρ και νυχτερινά κέντρα πρόσφεραν κοινωνικούς χώρους για αποίκους και αποδιδομένους τοπικούς.
Οι κινηματογράφοι διεσκέδασαν παγκοσμίως την αρχή του 20ου αιώνα, προβάλλοντας πορτογαλικές, Χόλυγουντ, και τελικά τοπικές ταινίες, γινόμενοι δημοφιλείς τόποι διασκέδασης.
Αυτές οι δραστηριότητες παρείχαν αναψυχή, ενίσχυσαν κοινωνικές ιεραρχίες, και διευκόλυναν πολιτισμική ανταλλαγή—και μερικές φορές αντίσταση—στον κολωνιακό κόσμο.
