Η προεμφύλια οικονομία της Νότιας Καρολίνας ήταν απολύτως χτισμένη στην και αχώριστη από τη σκλαβωσιά. Δεν ήταν απλώς ένα συστατικό — ήταν η γωνιά λίθου του πλούτου, της κοινωνικής δομής, και της πολιτικής δύναμης της πολιτείας.
Ο ρυζός, το βαμβάκι, και η ινδικά απαιτούσαν εντατική εργασία. Οι εγκεκλωμένοι Αφρικανοί και οι απογονοί τους την παρείχαν, μετατρέποντας παρωκεανιακά και εσωτερικά φυτείες σε κερδοφόρες επιχειρήσεις που πλουτίζαν μια μικρή φυτειοκρατική ελίτ.
Η Νότια Καρολίνα ήταν μεγάλος εξαγωγέας. Τα έσοδα από ρύζι και βαμβάκι ρεύσαν μέσω Τσάρλστον, χρηματοδοτώντας εμπόρους, τράπεζες, και υποδομές — όλα εξαρτώμενα από εργασία σκλάβων.
Μετά τη λήξη της διαθαλασσίας εμπορίας σκλάβων το 1808, η Τσάρλστον γίνεται κεντρική αγορά για το εσωτερικό εμπόριο σκλάβων, όπου οι εγκεκλωμένοι αγοράζονταν, πουλιούνταν, και αποστέλλονταν στα βαθιά νότια φυτείες βαμβακιού. Αυτό το εμπόριο ίδιο ήταν κερδοφόρος οικονομικός κλάδος.
Οι εγκεκλωμένοι εργάστηκαν ως τεχνίτες, χτίστες, λιμενεργάτες, οικιακοί υπηρέτες, και στη βιομηχανία. Η εργασία τους διέπενε κάθε τομέα της οικονομίας.
Η σκλαβωσιά δημιούργησε απότομη υφισταμένη κοινωνία: μια μικρή λευκή αριστοκρατία κατέχε τεράστιο πλούτο και πολιτική δύναμη, ενώ η πλειοψηφία του πληθυσμού (εγκεκλωμένοι Μαύροι) δεν είχε τίποτα.
Οι νόμοι σκλαβωσίας της Νότιας Καρολίνας ήταν από τους πιο σκληρούς, ρυθμίζοντας κάθε πτυχή της ζωής των εγκεκλωμένων για να εξασφαλίσουν πλήρη έλεγχο και να αποτρέψουν επανάσταση.
Παρόλο τη βίαιη καταστολή, οι εγκεκλωμένες κοινότητες διατήρησαν πολιτισμό, αντέστησαν με μυρίους τρόπους, και έθεσαν θεμέλια για μελλοντικούς αγώνες για πολιτικά δικαιώματα. Οι οικονομικές ανισότητες ριζωμένες στη σκλαβωσιά διαμένουν στη Νότια Καρολίνα σήμερα.
Συνοπτικά: η σκλαβωσιά ήταν η οικονομία της προεμφύλιας Νότιας Καρολίνας.
